Τρίτη, 19 Νοεμβρίου, 2019

Hide and seek…

Ποιό είναι λοιπόν το αγαπημένο μας παιχνίδι;… Αυτό που όταν το παίζαμε μικροί νιώθαμε ασφάλεια, αγωνία, προσμονή. Αυτό που ήταν στο χέρι μας να κερδίσουμε αλλά ταυτόχρονα και όχι. Κρυφτό νομίζω το λέγαμε τότε.

Μεγαλώσαμε κι ακόμα αυτό παραμένει το αγαπημένο μας παιχνίδι. Μόνο που τώρα καναμε το παιχνίδι καθημερινότητα. Δεν υπαρχουν κανόνες, δεν παίζουμε ουσιάστικα ποτέ μαζι με άλλους, και κανείς δεν καταλαβαίνει πότε παίζουμε… Κάλα ίσως και κάποιος να μπορέσει να το αντιληφθεί.

Ας κρυφτούμε λοιπόν απ΄ όλους κι απ΄ όλα. Ας κρυφτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Και τι έγινε;… Τί αλλάζει;… Τίποτα. Νεκροί είμασταν, νεκροί παραμείναμε.

1

Πάμε και κρυβόμαστε σ΄ ένα λαβύρινθο, που ακόμα και να θελήσουμε κάποια στιγμή να βγούμε από αυτή την καταραμμένη κρυψώνα δεν θα τα καταφέρουμε.

Είμαστε οι άβολες κρυψώνες μας.

Ακατανόητες κι ανόητες μικρές παγίδες “ασφάλειας”. Χρόνια ολόκληρα συνηθίζουμε στο παιχνίδι του Φόβου και μας κερδίζει στα σημεία.

Περίεργο που δεν μας έχει ακόμα εξουθενώσει αυτή η συνεχής ήττα.

Καμία στιγμή. Κρυβόμαστε από τις πληγές του παρελθόντος. Κρυβόμαστε από τις πληγές του μέλλοντος. Κανένα τώρα πουθένα. Δολοφονία.

Ζω, Ρισκάρω, Βιώνω, ΘΕΛΩ, Τολμάω, Νίωθω, Μπορώ, ενεργητικά ρήματα της ελληνικής γλώσσας. Οι έννοιες τους άγνωστες προς εσάς ε; Σας βαριέμαι.

Θα τολμήσει άραγε κανείς να βγει από την κρυψώνα του; Θα τολμήσει κανείς να παραδεχτεί στον ίδιο του τον εαυτό ό,τι πραγματικά νιώθει;

2

Τι θέλεις; Τι επιτέλους πραγματικά θέλεις; Από εμένα, από εσένα, απ΄ τη ξεχαρβαλωμένη τη ζώη σου; Από τον Έρωτα; Από αυτό το κουρασμένο σου όνειρο;

Είσαστε οι καθημερινές απόπειρες αυτοκτονίας σας. Μπορώ να σας σφίξω τη θηλιά στο λαιμό να σας διευκολύνω.

Είστε απλά περιφερόμενα άδεια κουφάρια.

Φεύγω… Πάω να παίξω κι εγω κρυφτό. Σαν παιδί όμως σ΄ ένα παράλληλο σύμπαν. Έτσι απλά πανέμορφη πριγκίπισσα. Φοράω κόκκινο φουρώ, Τακ τακ τα γοβάκια στο ξύλινο πάτωμα, ισιώνω στέμμα, σε ψάχνω, Υπηρέτη… Come out come out wherever you are…

 

 

By