Τρίτη, 16 Οκτωβρίου, 2018

Σταύρος Θεοδωράκης: «Τρεις μέρες τώρα σκέφτομαι τη Ρίκα»

Με μια ανθρώπινη και τρυφερή ανάρτηση στο Facebook, ο Σταύρος Θεοδωράκης αποχαορετά τη Ρίκα Βαγιάνη σε ένα ποστ που συνοδεύεται από ένα χαρακτηριστικό σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη.

Λίγο πριν την κηδεία της, ο Σταύρος Θεοδωράκης κάνει μια κατάθεση ψυχής. Με μια ανάρτησή του στο Facebook περιγράφει τις σκέψεις του για την απώλεια και τον χρόνο,
Η ανθρώπινη και τρυφερή ανάρτηση του Σταύρου Θεοδωράκη για τη Ρίκα Βαγιάνη:

««Θα ξαναβρεθούμε!»

Αυτή είναι η υπόσχεση που δεν μπορώ να ακούω άλλο αυτό το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που χάνουμε συνεχώς φίλους.

Τρεις μέρες τώρα σκέφτομαι τη Ρίκα. Όρθια ακουμπισμένη στην ανοιχτή πόρτα. Χαμογελάει. Θά ‘χει πάλι κανένα σχέδιο. Από αυτά που της έδιναν συνεχώς ώθηση.

Ρίκα στα σοβαρά και τα μεγάλα ήταν πάντα μετρημένη. Σοφή ανάμεσα στα κενά. Γέμιζε την αίθουσα με την παρουσία της, αλλά δεν σπαταλούσε τις κουβέντες της. Και ας ήταν μια ασίγαστη πηγή πάθους.
Παιδί γινόταν μόνο αν σχεδιάζαμε αποδράσεις. Από αυτές που λες και δεν κάνεις.
Ούτε για την αρρώστια έλεγε πολλά. Την είχε νικήσει και θα την νικούσε ξανά. Κράτησε όλο τον πόνο μέσα της. Και τώρα εμείς μείναμε μόνοι. Με τις συζητήσεις μας, τα όνειρα μας, τα γλέντια που υποσχεθήκαμε και δεν προλάβαμε.

Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση… αυτά που μας γλυκαίνουν τη ζωή δεν είναι αιώνια. Είμαστε εδώ περαστικοί. Οι δρόμοι διαφυγής συνεχώς λιγοστεύουν. Ένας ένας βυθίζονται και χάνονται.

Η Ρίκα που θα εμφανιζόταν ξαφνικά και θα σου έλεγε «εδώ είμαι εγώ», έγινε πια σύννεφο. Δεν θα ξαναβρεθούμε.
Και ίσως αυτή η πικρή, πολύ πικρή, παραδοχή να είναι τελικά προτιμότερη από τις ονειρικές κουβέντες. Μήπως και αποφασίσουμε να χαιρόμαστε περισσότερο τη ζωή. Τους ανθρώπους δηλαδή που είναι δίπλα μας. Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες μαζί τους. Να μοιραζόμαστε τις αμφιβολίες μας. Να ακούμε την καρδιά τους. Και την καρδιά μας.
Αχ βρε Ρίκα, πόσο θα ήθελα να πιστέψω ότι «θα ξαναβρεθούμε».

Το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη. Από όσα είπαμε αυτές τις μέρες μάλλον αυτό θα εκτιμούσε περισσότερο η Ρίκα«.

By