Σε μια πόλη όπου μέχρι κι ο περιπτεράς έχει personal assistant, ένας άνθρωπος ξεχωρίζει.
Όχι επειδή είναι διάσημος, ούτε επειδή έχει λεφτά.
Αλλά επειδή είναι ο μοναδικός που μπορεί να σηκώσει τέσσερις εντελώς διαφορετικούς τρελούς — και να τους έχει όλους ικανοποιημένους.
Τον έναν τον λες εφοπλιστή.
Ο ίδιος τον λέει «ο τύπος που με παίρνει 07:12 το πρωί για να του βρω φρέσκια φάβα από τη Σχοινούσα».
Γιατί έτσι ξυπνάει ένας εφοπλιστής.
Ο δεύτερος είναι ο εστιάτορας.
Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι όλη η πόλη πρέπει να περιστρέφεται γύρω από το opening του μαγαζιού του — ακόμα και αν αλλάζει ημερομηνία τρεις φορές τη μέρα.
«Φέρε 200 λεμόνια χωρίς κουκούτσι και 3 σερβιτόρους με καλό κάρμα», ζητάει συνήθως.
Ο τρίτος, ο κατασκευαστής, δεν ζητάει πολλά.
Μόνο “να βρεθεί ένας τεχνίτης που να δουλεύει Σαββατιάτικα, να μην καπνίζει στο εργοτάξιο και να έχει τελειώσει την δουλειά πριν φτάσω”.
Δηλαδή, ουσιαστικά ζητάει να του βρεις μονόκερο.
Και ο τέταρτος…
Αχ, ο τέταρτος.
Ο κονέκτορας.
Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι δουλειά κάνει, αλλά ξέρει όλους όσους κάνουν δουλειές.
«Άκου να δεις, μίλησα με έναν που ξέρει έναν που ξέρει έναν… θέλω να το τρέξεις λίγο άμα μπορείς».
Και στη μέση όλων αυτών, εσύ.
Ο butler.
Ο άνθρωπος που δεν έχει τίτλο δουλειάς — έχει αποστολή:
να κρατάει τέσσερις ενήλικες με λεφτά και άγχος σε λειτουργική κατάσταση χωρίς να παθαίνει διάσειση από τις απαιτήσεις τους.
Κάποιοι λένε ότι είσαι ήρωας.
Άλλοι ότι είσαι θύμα.
Οι περισσότεροι απλά αναρωτιούνται πώς διάολο δεν έχεις πάρει ακόμα σύνταξη.
Μέχρι τότε, όμως, στους διαδρόμους της πόλης κάτι ακούγεται σαν ψίθυρος:
«Better call τον Butler… πριν πάρει κανένας άλλος τηλέφωνο.»