Για μήνες, ανάμεσα στους φίλους του Παναθηναϊκού, είχε καθιερωθεί ένα εσωτερικό αστείο:
όταν πήγαινε γήπεδο, κάτι δεν πήγαινε καλά, περίεργα αποτελέσματα.
Κάποιος το βάφτισε «κόρφιν». Το όνομα έμεινε.
Ο ίδιος το αντιμετώπιζε χαλαρά. «Μωρέ σύμπτωση είναι», έλεγε. Αλλά κάθε φορά που ανακοίνωνε ότι θα είναι στο ματς, τα μηνύματα έπεφταν βροχή:
«Κάτσε σπίτι… για το καλό όλων» 😂
Και χθες… έκατσε.
Δεν πήγε γήπεδο. Δεν ανέβασε story από εξέδρα. Δεν ακούστηκε το κλασικό «πού είσαι;». Ήταν εκτός. Και ο Παναθηναϊκός; Μπήκε, έπαιξε, κέρδισε. Καθαρά. Ήρεμα. Σαν να έφυγε ένα βάρος από πάνω του — τουλάχιστον σύμφωνα με το χιούμορ της παρέας.
Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο:
μέσα σε ένα βράδυ, ο επιχειρηματίας απέκτησε νέο ρόλο. Όχι γούρι παρουσίας — γούρι απουσίας.
Πλέον, δεν θεωρείται «κόρφιν» με την κακή έννοια. Θεωρείται… το κατεμούς του γηπέδου. Ο άνθρωπος που βοηθά την ομάδα όταν δεν εμφανίζεται. Ένα είδος αντίστροφου φυλαχτού. Μια σιωπηλή θυσία για το κοινό καλό.
Οι φίλοι του ήδη του το έχουν ξεκαθαρίσει:
«Αδερφέ, βλέπε τα ματς από τον καναπέ. Για το πρωτάθλημα το κάνεις».
Ο ίδιος γελά. Αλλά, όπου η λογική σταματά και οι ιστορίες της εξέδρας αποκτούν δική τους ζωή, τέτοιοι μύθοι δεν πεθαίνουν. Χτίζονται. Με αποτελέσματα.
Και από χθες, κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός κερδίζει, η ερώτηση θα είναι μία:
«Πήγε γήπεδο ή κάθισε σπίτι;»