Επιστροφή στη δραχμή, υποτίμηση, κούρεμα, εξυγείανση και ξανά στο ευρώ, η λύση για την Ελλάδα
Χαλάρωση της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής η οποία θα αφήσει το περιθώριο για λελογισμένη δανειοδότηση των προβληματικών χωρών από τον «γενναιόδωρο» Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, προτείνει ο επικεφαλής του Οικονομικού Ινστιτούτου (IFO), Χανς-Βέρνερ Ζιν με άρθρο του στους Financial Times.
Ωστόσο όπως παραδέχεται η λύση αυτή μπορεί να μην είναι αποτελεσματική για όλες τις αδύναμες χώρες και αντιπροτείνει, για όσες χώρες δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις μίνιμουμ δεσμεύσεις τους για δημοσιονομική προσαρμογή, να τους επιτραπεί να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη. Συγκεκριμένα για την Ελλάδα ο Χανς-Βέρνερ Ζιν αναφέρει ότι «θα έπρεπε να έχει την επιλογή να αποχωρήσει από το ευρώ, να εξυγιάνει την οικονομία της μέσω υιοθέτησης εθνικής νομισματικής πολιτικής (εθνικό νόμισμα-υποτίμηση) και στη συνέχεια να εξεταστεί το αίτημα επανεισόδου της στην Ευρωζώνη».
«Μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα έπρεπε να συνοδευτεί με γενναίο “κούρεμα” του χρέους της και από μια γραπτή συμφωνία επανεισόδου της στη νομισματική ένωση, όταν θα έχει εξυγιανθεί πλήρως» συμπληρώνει.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του IFO, «υπάρχουν κάποια πράγματα στα οποία οι λογικοί άνθρωποι συμφωνούν αναφορικά με την ευρωζώνη: η νομισματική ένωση έχει φρακάρει σε μια κρίση η οποία έχει προκαλέσει δυσβάστακτη ανεργία στον Ευρωπαϊκό Νότο. Το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί ικανοποιητικά μέσω του αποπληθωρισμού καθώς αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση των πτωχεύεσεων υπερχρεωμένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων»
Ακόμη, ο Χανς-Βέρνερ Ζιν, με το άρθρο του που έχει ως τίτλο «Είναι λάθος να σκιαγραφείται η Γερμανία ως ο νικητής του ευρώ», επιχειρεί να αντικρούσει την άποψη που θέλει την Γερμανία να έχει θησαυρίσει από την κρίση.
«Είναι λανθασμένη η άποψη πως από την κρίση και την πολιτική της αντιμετώπισής της κερδισμένη βγαίνει η Γερμανία, ούσα η μόνη χώρα που καταγράφει συνεχώς πλεονάσματα. Κι αυτό γιατί όταν οι εταίροι της Γερμανίας βυθίζονται ο ένας μετά τον άλλον στα χρέη και στα ελλείμματα, τότε αυτομάτως η γερμανική οικονομία δεν έχει “εταίρο” στην όλη διαδικασία της κυκλοφορίας χρήματος (capital flow). Με απλά λόγια μπορεί η Γερμανία να έχει σήμερα μακράν το μεγαλύτερο πλεόνασμα έναντι όλων των ευρωπαϊκών χωρών και να δανείζεται από τις αγορές ακόμα και με αρνητικό (!) επιτόκιο, πλην όμως από το πλεόνασμά της μόνον το ένα τρίτο επανεπενδύεται στη χώρα και οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας της διολισθαίνουν συνεχώς. Για του λόγου το αληθές όταν, το 1995, υιοθετήθηκε το ευρώ, η Γερμανία είχε το δεύτερο μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης. Σήμερα έχει τον έβδομο…» υποστηρίζει.