Tα μοτοταξί εμφανίστηκαν στην Αθήνα το 1997, σε μια περίοδο όπου το κυκλοφοριακό πρόβλημα ήταν ήδη έντονο. Τα μοτοταξί δημιουργήθηκαν ως μια λύση για γρήγορη μετακίνηση μέσα στην κίνηση, αφού μπορούσαν να κινούνται πιο εύκολα από τα αυτοκίνητα. 
Δεν είχαν καμία σχέση με τα κλασικά ταξί:
• δεν ήταν κίτρινα
• δεν είχαν φωτεινή ταμπέλα
• δεν έπιαναν πελάτες στον δρόμο
• λειτουργούσαν μόνο με ραντεβού 
Πώς λειτουργούσαν
Τα μοτοταξί ήταν κυρίως μπλε βέσπες. Ο πελάτης καλούσε τηλεφωνικά και ο οδηγός τον παραλάμβανε μέσα στον δακτύλιο. Κατά τη διαδρομή:
• παρείχαν κράνος και σκουφάκι μιας χρήσης
• το καλοκαίρι έδιναν μάσκα για τα καυσαέρια
• τον χειμώνα πρόσφεραν αδιάβροχο 
Η υπηρεσία λειτουργούσε από νωρίς το πρωί μέχρι το βράδυ. Οι τιμές ξεκινούσαν από 500 δραχμές και αυξάνονταν ανάλογα με τη διάρκεια της διαδρομής, φτάνοντας έως και 6.000 δραχμές για μία ώρα. 
Συνδρομητές και εταιρεία
Η υπηρεσία ανήκε σε ιδιωτική εταιρεία και λειτουργούσε με συνδρομητικό μοντέλο:
• μηνιαία εγγραφή περίπου 5.000 δραχμές
• ετήσια περίπου 30.000 δραχμές
Τα μέλη είχαν προτεραιότητα και εκπτώσεις, ενώ τα μοτοταξί έκαναν και μεταφορές φακέλων και μικρών δεμάτων. 
Η σύγκρουση με τα ταξί
Η εμφάνισή τους προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τους οδηγούς ταξί, που τα θεώρησαν παράνομο ανταγωνισμό. Το συνδικάτο κατήγγειλε ότι η εταιρεία λειτουργούσε χωρίς άδεια και ότι το μοντέλο «μελών» ήταν τρόπος παράκαμψης του νόμου. 
Η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια και εκδόθηκε εντολή για σύλληψη οδηγών που μετέφεραν επιβάτες με κόμιστρο. Λίγους μήνες μετά την έναρξη, έγινε η πρώτη σύλληψη οδηγού. 
Δικαστική εξέλιξη και τέλος
Στο δικαστήριο, η εταιρεία υποστήριξε ότι δεν έκανε μεταφορά επιβατών αλλά «ενοικίαση μηχανής με οδηγό» μόνο για μέλη. Ο πρώτος οδηγός τελικά αθωώθηκε. 
Παρόλα αυτά, η σύγκρουση με τα ταξί συνεχίστηκε και η υπηρεσία σταδιακά έχασε τη δυναμική της και εξαφανίστηκε.