Πίσω από την επιτυχία του Kiku κρύβεται ο άνθρωπος που πίστεψε στο μύθο του.
Ο Γιώργος Ανδρίτσος δίνει την πρώτη του συνέντευξη. Αποκλειστικά στο FNL και στην Ήρα Σινιγάλια.
Σε μια εποχή που βασιλεύει το μοντέλο της υποτίμησης, η είδηση της δημιουργίας ενός κλειστού κλαμπ κάτω από το όνομα Kiku ακούγεται περίεργη έως και εκκεντρική.
Ο Γιώργος Ανδρίτσος, ο επιχειρηματίας που πίστεψε στην ιδέα που κυλάει στις αρτηρίες του Kiku, έχει διαφορετική άποψη.
Το σχέδιο άλλωστε έχει βάση: μύθος ετών 23, με ιστορία και επώνυμη πελατεία. Είναι τα όπλα του Kiku της νέας εποχής. Είναι η επόμενη φάση ενός εστιατορίου που τιμά την ιαπωνική γαστρονομία, αναγάγει σε τέχνη την ποιότητα και στοιχηματίζει με εκλεκτικότητα για το μέλλον. Και με δυναμισμό, όπως ο άνθρωπος που έχω απέναντί μου, ένας νέος επιχειρηματίας, μόλις 31 ετών, που φαίνεται ότι έχει μέθοδο και χάρισμα, διότι πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η απογείωση του brand, όπως το ονομάζει ο ίδιος, του Kiku, με τέσσερα μαγαζιά και μία ιδέα: το σούσι ως έργο τέχνης και όχι ως φασόν άρπα-κόλλα που τείνει να γίνει για χάρη της φθήνιας.
Από το Κολωνάκι έως τη Μύκονο και από το Ψυχικό έως τη Βουλιαγμένη (με την άφιξη το Μάιο του 2016), ο όμιλος αυτός έχει πολύ παρόν και περισσότερο μέλλον. Όπως ο δημιουργός του!
-Πώς βρεθήκατε στο χώρο της εστίασης;
Κάποια στιγμή πήγα στο γραφείο ενός φίλου επιχειρηματία, ο οποίος μου είπε ότι του έγινε πρόταση να αγοράσει το Kiku, αλλά το θεωρούσε ζημιογόνο. Ήταν αρνητικός. Εγώ πάλι θεωρούσα -και θεωρώ- ότι για να πετύχει κάτι, πρέπει να έχει ένα brand πίσω του. Θα πετυχαίναμε λοιπόν, αν καταφέρναμε να ανανεώσουμε το Kiku, το οποίο έγραψε ιστορία στην εστίαση. Ήταν το πρώτο γιαπωνέζικο εστιατόριο στην Αθήνα, με πολύ καλή πελατεία. Έτσι το είδα σαν μια πρόκληση και σαν ευκαιρία συγχρόνως. Ξεκινήσαμε όμως αντίστροφα. Πήραμε το Kiku στο Cavo Tagoo στη Μύκονο και το χειμώνα του 2011 ανακαινίσαμε το Kiku στο Κολωνάκι. Ο λόγος για τον οποίο ξεκινήσαμε από τη Μύκονο ήταν ότι επειδή το Kiku στην Αθήνα λειτουργούσε μόνο 6-8 μήνες, έπρεπε να σκεφτώ μια λύση ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη διάρκεια, δηλαδή 12 μήνες. Έτσι προέκυψε η Μύκονος, στην οποία θα μπορούσε να σταθεί το Kiku.
-Ποιο είναι το μυστικό πίσω από το Kiku;
Θέλω να κάνω ένα brand παγκόσμια γνωστό. Δεν σκοπεύω να επεκτείνω τις δραστηριότητές μου σε άλλο χώρο της εστίασης και να κάνω ένα καφέ, ας πούμε. Αντίθετα, αυτό που θα επεκτείνουμε θα είναι το όνομα Kiku.
-Η ιδέα του κλαμπ πώς προέκυψε;
Δεν έχω σταματήσει σε ένα μαγαζί του brand Kiku, αντίθετα έχω τέσσερα. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα πια, πρέπει να έχεις έναν κύκλο δουλειάς: δεν αρκεί ένα εστιατόριο, γι’ αυτό και προσπαθώ να αναπτύσσομαι. Το Ψυχικό το έκανα με τη λογική του πιο νεανικού και του πιο fun, ενώ του Κολωνακίου είναι πιο στιβαρό, πιο «βαρύ». Με το μαγαζί του Ψυχικού ήθελα να ζήσει το μύθο του Kiku και ο νέος κόσμος. Κι επειδή πλέον υπάρχει ένα πιο «δημοκρατικό» Kiku, αποφάσισα να κάνω κλαμπ το μαγαζί στο Κολωνάκι. Επίσης, επειδή έβλεπα ότι το σούσι στην Ελλάδα τείνει να γίνει «γιαουρτάδικο», ήθελα να είμαι σταθερά στην κορυφή. Ήθελα, με άλλα λόγια, να φύγω από όλα αυτά. Το κλαμπ θα είναι για 150 άτομα, με προτεραιότητα στους πελάτες των 23 χρόνων, που στήριξαν και στηρίζουν το Kiku. Στο πλαίσιο αυτό, θέλω να τους ευχαριστήσω και να τους προσφέρω το privacy που θέλουν. Άλλωστε πρέπει να εκτιμάει κάποιος το brand Kiku για να δώσει το fee, που είναι 700 ευρώ για δώδεκα μήνες. Σημαίνει ότι ψάχνει την ποιότητα.
-Δεν είναι παράτολμο σε τέτοιους καιρούς κάτι τέτοιο; Τι θέλετε να πετύχετε;
Θέλουμε να γίνουμε το Νο 1 ποιοτικό εστιατόριο της Ελλάδας, το οποίο να μπορεί να ανταγωνιστεί και σε διεθνές επίπεδο. Στην ουσία φέτος το Kiku ιντριγκάρει γιατί συνδυάζει το φρέσκο ελληνικό προϊόν με την ιαπωνική κουζίνα. Eδώ πρέπει να τονίσω ότι ο πολύς κόσμος συχνά είναι κακός κριτής , γιατί κρίνει χωρίς να έχει δοκιμάσει. Εμείς πάλι δίνουμε τη δυνατότητα σε κάποιον που δεν έχει δοκιμάσει να έρθει κι ας μην είναι μέλος. Η συνδρομή επίσης είναι πολύ μικρή για αυτά που προσφέρουμε. Ζητάμε από αυτούς που εκτιμάνε την ποιότητα να γίνουν κατά κάποιον τρόπο συνεργάτες μας, για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε το καλύτερο. Και όλο αυτό εντάσσεται στην προσπάθεια να βρω τον τρόπο να συνεχίσω να έχω ανοιχτό το πρώτο Kiku, που είναι ένα μαγαζί ιστορικό, ένα εστιατόριο-μύθος.
-Με ποιο σκεπτικό αλλάξατε το χώρο στο κλαμπ;
Η τωρινή αλλαγή στη διακόσμηση, που έγινε από τη σύζυγό μου Σίσσυ Φειδά, εστιάζει στο διαχωρισμό του χώρου σε δύο τμήματα, το lounge και το εστιατόριο. Η ύπαρξη του μπαρ με το lounge εξηγείται από το ότι δεν είναι απαραίτητο κάποιο μέλος μας να έρθει να φάει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχουμε μια απίστευτα ενημερωμένη κάβα.
-Ποιο είναι το προφίλ των οπαδών σας που έχουν γίνει ήδη μέλη;
Συνήθως είναι επιχειρηματίες, ταξιδεμένοι και έχουν πληροφορία για όσα σχετίζονται με την υψηλή ποιότητα. Επίσης ξέρουν ότι αυτό που πληρώνουν είναι όντως value for money κι ας είναι ακριβό. Άλλωστε ζούμε σε μια χώρα που λόγω κρίσης πρέπει κάποιοι να υποστηρίζουν το καλό πράγμα. Δεν γίνεται να ανοίγουν μόνο καφέ και σουβλατζίδικα.
-Παίζουν ρόλο οι δημόσιες σχέσεις σε ένα τέτοιο εγχείρημα;
Δεν είμαι καλός στις δημόσιες σχέσεις. Και πιστεύω ότι αν ήταν να παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο, ο καθένας θα είχε και από ένα μαγαζί. Γενικά είμαι απόμακρος σαν άνθρωπος. Θέλω το ίδιο το Kiku να είναι οι δημόσιες σχέσεις. Ασχολούμαι τέσσερα χρόνια τώρα και ποτέ δεν αναζήτησα να γνωρίσω τους πελάτες μου, πολλοί από τους οποίους είναι σπουδαίοι στο χώρο τους. Αντίθετα, θέλησα να με γνωρίσουν εκείνοι μέσα από την ποιότητα που διακρίνει το Kiku. Σε κάθε περίπτωση, δεν κυνηγάω τη δημοσιότητα, προτιμώ να παρακολουθώ την πραγματικότητα.
-Σκεφτήκατε ποτέ να ποντάρετε σε πιο χαμηλές τιμές για να διατηρηθείτε στην αγορά;
Σήμερα είναι μια εποχή αντοχής. Αν αντέξεις, αύριο θα υπάρχεις και μπορεί να γίνεις πιο δυνατός. Αν ρίξεις τις τιμές, όταν θα αλλάξουν τα πράγματα, που σίγουρα θα συμβεί κάτι τέτοιο, θα πέσεις. Όλοι μου έλεγαν να κατεβάσω τις τιμές, αλλά το Kiku δεν ήταν ποτέ ένα φθηνό μαγαζί. Αντίθετα στη Βουλιαγμένη θέλουμε με το K for Kiku, λόγω του ιδιαίτερου σημείου του, να γίνει ένα πιο προσιτό μαγαζί, γιατί έχει μεγαλύτερο χώρο και απευθύνεται σε περισσότερο κόσμο. Έτσι θέλουμε να προσφέρουμε μια «φθηνή» μαγεία. Αντίθετα, το Κολωνάκι δεν πρέπει να αλλάξει.
-Όλα αυτά όμως κοστίζουν και πολύ περισσότερο σε τέτοιες εποχές…
Εγώ κοιτάζω το μέλλον. Για μένα το Kiku είναι ένας όμιλος που στηρίζει το brand. Θέλω να πιστεύω ότι κάνω κάτι διαφορετικό από τους επιχειρηματίες του χώρου, γιατί το Kiku έχει μια υπεραξία. Επιπλέον, αν δεν ρισκάρεις, δεν κερδίζεις. Δεν κοιτάζω το ταμείο, αντίθετα ό,τι εισπράττω το επενδύω. Τώρα, για παράδειγμα, δημιουργούμε τα γραφεία μας, γιατί θέλω να έχω ένα χώρο για να δουλέψω, μια βάση. Δεν σημαίνει ότι επειδή κάτι δουλεύει νύχτα, δεν ξεκινά από το πρωί τις εργασίες του. Με ενδιαφέρει άλλωστε να δουλεύουμε στα πρότυπα των εστιατορίων διεθνώς ή μιας πολυεθνικής.
-Πώς τα πάτε με τον Δημήτρη Κατριβέση;
Ο Δημήτρης είναι προσωπική μου επιλογή. Τον πιστεύω και με βγάζει ασπροπρόσωπο. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ άλλον σεφ να αντέχει αυτά που του φορτώνω. Επιπλέον, είναι κι αυτός σαν κι εμένα, κυνηγάει την ποιότητα. Με καταλαβαίνει και είμαστε κοντά στις ιδέες μας.
-Στο Λονδίνο τι ετοιμάζετε;
Τα πράγματα είναι σίγουρα πιο δύσκολα εκεί. Όμως προχωράμε και το σίγουρο είναι ότι μέσα στο 2016 θα έχουμε μια ανοιχτή πόρτα που θα εντάσσεται στη φιλοσοφία του κλασικού Kiku αλλά με ελληνικά προϊόντα. Άλλωστε έχουμε τόσα ωραία ψάρια, γιατί να χρησιμοποιούμε κατεψυγμένα;
-Ο ανταγωνισμός εκεί όμως δεν αστειεύεται…
Όταν κάνεις κάτι ξεχωριστό, δεν φοβάσαι τον ανταγωνισμό. Ο φόβος δεν εξελίσσει , απλώς διατηρεί. Έτσι κι εγώ δεν πάω να κάνω ένα ακόμα γιαπωνέζικο εστιατόριο στο Λονδίνο. Ίσως να φαίνομαι εγωιστής αλλά πιστεύω ότι ο εγωισμός είναι κάτι που σε βοηθάει να πας μπροστά. Άλλωστε ο εγωιστής δεν χάνει εύκολα γιατί επιμένει!
-Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που ακούσατε τελευταία;
Το ότι ο κόσμος που θέλησε να αλλάξει τη χώρα βγήκε πριν από λίγες μέρες και διαδήλωσε. Με άλλα λόγια, έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ μια ευκαιρία και τώρα τον μουντζώνει αλλά συγχρόνως μουντζώνει και την ίδια του την επιλογή. Κι αυτό μου λέει ότι πρέπει να εγκαταλείπουμε τίμια τις επιλογές μας, κάτι που έκανα κι εγώ εγκαταλείποντας το Kiku στη Βουλιαγμένη.
-Τι εκτιμάτε στους άλλους;
Την ειλικρίνεια, το σεβασμό και την προσπάθεια. Όμως δεν μπορώ να συγχωρέσω τα λάθη…
-Σε ποιον σημαντικό άνθρωπο της ιστορίας θα κάνατε το τραπέζι;
Σε οποιονδήποτε επιτυχημένο στο είδος του, γιατί σίγουρα έχει κάτι να δώσει. Θέλω να παίρνω προς το παρόν, γιατί είμαι μικρός στην ηλικία για να δώσω!
ΠΗΓΗ: The Food & Leisure Guide
* Φωτό Panos Smyrniotis
