«Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», υποστήριξε από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής στη συζήτηση για τη Συμφωνία των Πρεσπών ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς.
«Και αυτό δεν είναι σύνθημα των δήθεν εθνικιστών, είναι ιστορική αλήθεια και αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα», πρόσθεσε.
Απευθυνόμενος, δε, στην κυβερνητική πλευρά, υπογράμμισε: «Λέτε ότι τάχα χωρίστηκε στα τρία η Μακεδονία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και κάποια κομμάτια είναι εκτός Ελλάδας και μπορούν να λέγονται Μακεδόνες. Δυστυχώς, το υποστηρίζουν αυτό και κάποιοι εντός Ελλάδας, καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα. Είναι ψέματα. Άλλο μοιράστηκε τότε. Οι οθωμανικές εκτάσεις και όχι η Μακεδονία».
«Τότε αναφέρθηκε ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραιτείται των εδαφών της, χωρίς αναφορά στη Μακεδονία. Μετά ακολούθησαν ο Β” Βαλκανικός Πόλεμος και η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, χωρίς καμία αναφορά σε Μακεδονία.
Στις δύο αυτές Συνθήκες υπάρχουν και συνημμένοι χάρτες. Εκεί αχνά αναφέρεται Μακεδονία, για να δείξει μια περιοχή που συμπίπτει με πάνω από 90% με την σημερινή ελληνική Μακεδονία» τόνισε.
«Μέχρι τότε κανείς δεν έβρισκε ούτε έναν «Μακεδόνα» εκτός Ελλάδος! Ακούσαμε εδώ ότι η Πηνελόπη Δέλτα αναφέρεται στην ντοπιολαλιά που μιλιόταν στην ευρύτερη περιοχή ως «μακεδονίτικα»» συνέχισε ο πρώην πρωθυπουργός. Για να προσθέσει: «Αλλά δεν μας λένε όλη την αλήθεια»…
«Όντως» υπογράμμισε, «για ένα διάστημα οι δικοί μας ονόμαζαν την ντοπιολαλιά «μακεδονίτικα» -αλλά για να μην τα αποκαλούν «βουλγάρικα». Γιατί βουλγαρικό ιδίωμα ήταν. Και τότε η εδαφική διαμάχη της Ελλάδας ήταν με τη Βουλγαρία.
Και για ένα λόγο ακόμα -τον σημαντικότερο: γιατί πολλοί από αυτούς που μίλαγαν την ντοπιολαλιά ήταν Έλληνες στη συνείδηση! Όπως ο Κωνσταντίνος Χρήστου, ο θρυλικός αρχηγός του Μακεδονικού αγώνα που έμεινε στην Ιστορία ως Καπετάν Κώττας! Ο Καπετάν Κώττας πολέμησε για την Ένωση της Μακεδονίας με την Ελλάδα! Όπως και ο Βαγγέλης Σρεμπενιώτης από τη Φλώρινα.
Όπως και ο Δημήτρης Νταλίπης από το Γάβρο της Καστοριάς, συμπολεμιστής του Παύλου Μελά. Όπως και αρκετοί άλλοι, λιγότεροι γνωστοί… Όλοι αυτοί ήταν σλαβόφωνοι -μίλαγαν την ντοπιολαλιά. Αλλά πολεμούσαν για την Ελλάδα».
«Τον Ιούνιο του 1904, τον Κώττα Χρίστου τον συνέλαβαν οι Οθωμανικές δυνάμεις. Τον Σεπτέμβριο του 1905 τον εκτέλεσαν στο Μοναστήρι. Ο Καπετάν Κώττας ανέβηκε στο ικρίωμα, υπερήφανος και αγέρωχος και κλώτσησε μόνος του το υποπόδιο.
Πριν πεθάνει στην αγχόνη φώναξε με όλη του τη δύναμη: «Ζήτω η Ελλάδα». Αλλά το φώναξε στην ντοπιολαλιά. Γιατί ελληνικά δεν ήξερε! Ήταν πιο Έλληνας στη συνείδηση απ’ όλους μας… Αλλά ελληνικά δεν ήξερε! Αυτά είναι τα «Μυστικά του Βάλτου»» είπε στη συνέχεια ο Αντώνης Σαμαράς, αναφερόμενος στο σπουδαίο έργο της προγιαγιάς του, Πηνελόπης Δέλτα.
«Ότι υπήρχαν Έλληνες που είχαν χάσει τη γλώσσα, αλλά είχαν διατηρήσει την εθνική τους ταυτότητα, την ελληνικότητά τους! Και οι τρεις που ανέφερα, καθώς και εκατοντάδες άλλοι, πέθαναν για την Ελλάδα ανάμεσα στο 1904 και το 1906. Τα ονόματά τους έπρεπε κάποια στιγμή να ακουστούν εδώ μέσα. Κι αυτή η στιγμή είναι τώρα» σχολίασε με νόημα.
«Αλλά και μετά την αποχώρηση των Οθωμανών» σημείωσε ο κ. Σαμαράς, «η Σερβία -ως Γιουγκοσλαβία πια- προσάρτησε περιοχή των Σκοπίων. Και πώς την ονομάζουν οι Γιουγκοσλάβοι τη νέα αυτή επαρχία τους; «Μακεδονία», μήπως; Όχι! Την ονομάζουν «Βαρδαρία»! Κι αυτό συνεχίζεται όλη τη δεκαετία του ’20 και όλη τη δεκαετία του ’30. Και η επίσημη Γιουγκοσλαβία βγάζει και γραμματόσημα τότε, όπου η περιοχή των Σκοπίων εμφανίζεται ως «Βαρδαρία» -Vardarska. Πάρτε κι ένα από τα γραμματόσημα εκείνης της εποχής… […]».
Ακολούθως, υπογράμμισε: «Μέχρι τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, λοιπόν, δεν υπήρχε πέρα από τα ελληνικά σύνορα ξεχωριστή περιοχή με το όνομα «Μακεδονία». Ούτε ξεχωριστός λαός, ούτε ξεχωριστή εθνότητα «Μακεδόνες»! Ούτε επίσημα ούτε ανεπίσημα.
Ούτε από τις Συνθήκες ούτε από τις εσωτερικές απογραφές που έκαναν τα κράτη της περιοχής. Και εμφανίζονται για πρώτη φορά το 1944. Και τώρα θα σας διαβάσω την πρώτη επίσημη κρατική αντίδραση στην εμφάνιση δήθεν «Μακεδονικού έθνους».
«Η κυβέρνησή μας θεωρεί ότι αναφορές όπως μακεδονικό «έθνος», μακεδονική «πατρίδα» ή μακεδονική «συνείδηση» συνιστούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας»».
Ερώτηση: Ποιος την υπογράφει; Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Εντουαρντ Στετίνιους. Ποια είναι η κυβέρνηση που τα περί «μακεδονικής πατρίδας και «μακεδονικού έθνους» τα θεωρεί αδικαιολόγητη δημαγωγία; Η κυβέρνηση των ΗΠΑ… Πάρτε και την ιστορική δήλωση Στετίνιους… Μήπως ήταν… «ακροδεξιός εθνικιστής» και ο Στετίνιους;
Αντίστοιχα είπε το 1992 και ο Σοσιαλιστής Γάλλος Πρόεδρος, Φρανσουά Μιτεράν… Επί λέξει: «Δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό από την Ευρώπη όνομα «Μακεδονία» για τα Σκόπια. Γιατί αυτό θίγει τις εθνικές ευαισθησίες των Ελλήνων. Κι αυτό είναι λογική απόφαση. Και είναι τελειωτικό…». Μήπως ήταν… «ακροδεξιός εθνικιστής» και ο Μιτεράν;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ολόκληρη η αλήθεια, είναι ότι κάποιοι προσπαθούσαν επί δεκαετίες να δημιουργήσουν μιαν… «άλλη Μακεδονία» και κάποιους άλλους «Μακεδόνες»…
Αλλά δεν έβρισκαν συγκεκριμένη εδαφική περιοχή να την τοποθετήσουν…
Και κυρίως -δεν έβρισκαν «Μακεδόνες» πέρα από την Ελλάδα!
Κι όταν κάποια στιγμή, επί Τίτο, το 1944, αυτό το παραμύθι, για πρώτη φορά απέκτησε επίσημη υπόσταση, ξένοι το κατήγγειλαν πριν καλά-καλά προλάβουμε να το καταγγείλουμε εμείς. Γιατί είναι ένα ψέμα!
Ακούστε κάτι:
Η εκ των υστέρων προσπάθεια να «ξαναγραφεί» η Ιστορία, ποτέ δεν είναι «αθώα»! Υποκινείται πάντα από πολιτικές σκοπιμότητες και έχει πάντα πολιτικές προεκτάσεις
Κι εδώ είναι που η Ιστορία γίνεται πολιτική.
Η θεωρία των «τριών Μακεδονιών» που δήθεν μοιράστηκαν, υποκρύπτει τη θεωρία του δήθεν «ενιαίου Μακεδονικού λαού» που είναι «κατακερματισμένος» και αναζητά την «εθνική του ολοκλήρωση». Αυτό προειδοποιούσε ο Στετίνιους ότι είναι επικίνδυνο…».
«Τίθεται λοιπόν, το πρωταρχικό πολιτικό ερώτημα: Τι υποκρύπτει η διαστρέβλωση της Ιστορίας; Ανακατανομή συνόρων για τα εθνικά κράτη της περιοχής – και ανακατανομή σφαιρών επιρροής για τις μεγάλες δυνάμεις που βρίσκονται πίσω τους.
Αυτό υποκρύπτει! Ποιος ανησυχεί γι’ αυτό; Μα βεβαίως οι Έλληνες! Όπως το έδειξαν όλα τα τελευταία συλλαλητήρια! Και είναι αυτό βάσιμη ανησυχία; Το απαντά απερίφραστα ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί, ιδιαίτερα μέσα στις σημερινές συνθήκες ρευστότητας και αστάθειας, ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή.
Αν αυτές οι δυνάμεις, θελήσουν να χρησιμοποιήσουν και πάλι το «μακεδονικό», όπως το έκαναν στο παρελθόν, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη θα πρέπει να τους έχουν δώσει εκ των προτέρων ένα τίτλο νομιμότητος, για να το πράξουν;».
«Τίθεται σε κίνδυνο η ασφάλεια και η ειρήνη στην περιοχή (… ) γιατί θα αποτελούσε μια ιστορική νομιμοποίηση των προσπαθειών που έγιναν στο πρόσφατο παρελθόν, με πρόσχημα ακριβώς το όνομα Μακεδονία, και με σκοπό το διαμελισμό της Ελλάδας, δια της αποσπάσεως της Μακεδονίας…» Αυτή είναι η υποθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Πάρτε και την επιστολή Καραμανλή στον Αμερικανό πρόεδρο Μπους και σε όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες της 3ης Μαΐου του 1992, απ’ όπου και αυτό το απόσπασμα. Να τι ανέφερε τότε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Είμαι ανυποχώρητος σε ό,τι αφορά τις προκλήσεις των Σκοπίων. Δεν πρόκειται να συναινέσω σε αναγνώριση de jure και de facto, εφόσον το όνομα Μακεδονία χρησιμοποιηθεί με επιθετικό ή όχι προσδιορισμό στην ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων.
Πάρτε και τη δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου. Και βέβαια έχουμε και την δήλωση όλων των πολιτικών αρχηγών τον Απρίλιο του 1992. Που επαναλαμβάνει ότι η Ελλάδα «δεν θα αναγνωρίσει χώρα, όπου στο όνομά της θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία!» Πάρτε και τη δήλωση των Πολιτικών Αρχηγών του 1992. Ακούγεται, βέβαια, το ερώτημα: «Καλά, μπορεί μια μικρή χώρα όπως τα Σκόπια, να απειλήσει μια πολύ μεγαλύτερη χώρα, όπως η Ελλάδα;».
Την απάντηση την έδωσε σαφέστατα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, επισημαίνοντας ότι δεν είναι οι μικρές χώρες που απειλούν από μόνες τους, αλλά οι συνδυασμοί δυνάμεων που μπορούν να προκύψουν, αν εμείς έχουμε νομιμοποιήσει τον αλυτρωτισμό τους».
«Και το όνομα των Σκοπίων είναι «όχημα αλυτρωτισμού» προειδοποιούσε καθαρά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Λέτε να προειδοποιούσε τόσο δραματικά για δήθεν «ανύπαρκτο» κίνδυνο; Ας ακούσουν αυτά τα λόγια και πάλι σήμερα όσοι τυχοδιωκτικά υποκρίνονται ότι εκφράζουν καλύτερα απ’ όλους εμάς, τους δύο αυτούς ηγέτες, ενώ στην πραγματικότητα υπηρετούν μόνο την ατομική τους ιδιοτέλεια. Ύστερα, τι θα πει «μικρή» και «μεγάλη» χώρα;
Η Κούβα είναι ασύγκριτα μικρότερη χώρα από τις ΗΠΑ. Αλλά οι ΗΠΑ διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις με την Κούβα από το 1961 -προφανώς όχι γιατί φοβόντουσαν την απειλή της Κούβας! Και δεν αποκαταστάθηκαν, παρά μόλις στα τέλη του 2014. Κι ακόμα δεν έχουν εξομαλυνθεί…
Οι σοβαρές χώρες προσέχουν πολύ τους δυνητικούς συνδυασμούς δυνάμεων που μπορούν να δημιουργηθούν σε βάρος τους, ακόμα και από μικρότερες γειτονικές χώρες, που έρχονται σε συνεννόηση με άλλες εχθρικές δυνάμεις».
«Ακούγεται ακόμα το άλλο ερώτημα: τα Σκόπια τα έχουν αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» 140 χώρες. Άρα, τι νόημα έχει να αρνούμαστε να τα αναγνωρίσουμε εμείς; Απάντηση: αν ήταν έτσι απλά τα πράγματα, γιατί πιέζουν εμάς να τους αναγνωρίσουμε; Αν είχε «τελειώσει το θέμα», όπως λένε, τι σημασία έχει μέχρι τώρα η μη αναγνώρισή τους από την Ελλάδα; Απλούστατα, διότι το σημαντικό για τα Σκόπια δεν ήταν με ποιο όνομα θα τους αναγνωρίσουν… η Ουγκάντα, και η Γουινέα Μπισάου -αλλά με ποιο όνομα θα τους αναγνωρίσουμε εμείς! Γιατί μόνον εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε και τον αλυτρωτισμό τους που στρέφεται εναντίον μας.
Κι ακόμα, ξεχνούν να μας πουν ότι σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς τα Σκόπια έχουν μπει με το προσωρινό όνομα FYROM, που είναι πρώην όνομα μιας πρώην επαρχίας, μιας πρώην ενιαίας χώρας -που δεν υπάρχει πια- της Γιουγκοσλαβίας. Είναι πρώην όνομα! Κι αυτή η «άβολη εκκρεμότητα» πίεζε τόσα χρόνια τα Σκόπια, όχι την Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά, στη Συμφωνία των Πρεσπών είναι η Ελλάδα που υποχωρεί σε όλα! Και τους δίνει αναγνώριση και «μακεδονικής εθνότητας» και «ταυτότητας» και «γλώσσας». Δηλαδή πλήρη αναγνώριση όλων των συμβόλων του αλυτρωτισμού τους.
Κάποιοι όμως, επιμένουν: τα Σκόπια είναι πολύ μικρό κράτος για να απειλήσει την Ελλάδα. Είναι «μη ρεαλιστικό», λέει… Να μιλήσουμε λοιπόν, για πολιτικό ρεαλισμό… Μας λένε: όταν μας απειλούν τα Σκόπια με τον αλυτρωτισμό τους, δεν πρέπει να δίνουμε σημασία γιατί είναι «πολύ μικροί». Μπορούμε να δίνουμε τόπο στην οργή και να υποχωρούμε, γιατί εμείς, λέει, είμαστε πολύ «δυνατοί»…. Όταν από την άλλη πλευρά μας απειλεί η Τουρκία, μας λένε ότι πρέπει να υποχωρήσουμε, γιατί η Τουρκία είναι «πολύ μεγάλη».
Για να καταλάβουμε: κάποιοι έχουν βρει το «μαγικό επιχείρημα» βάσει του οποίου η Ελλάδα πρέπει να υποχωρεί ΠΑΝΤΑ! Είτε την απειλούν μεγάλοι, είτε την απειλούν μικροί. Είτε την απειλούν αδύναμοι, είτε την απειλούν ισχυροί. Πάντα εμείς πρέπει να υποχωρούμε! Αυτό, ξέρετε, δεν λέγεται «ρεαλισμός». Αυτό λέγεται η εξωτερική πολιτική του… «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»! Όλοι μικροί μεγάλοι, σπεύσατε, κάνουμε «εύκολη τακτοποίηση» των εθνικών μας θεμάτων… Αυτό δεν είναι «ρεαλισμός».
Αυτό αλλιώς λέγεται: Είναι ο ορισμός του «υποχωρητισμού» -δηλαδή του πλήρους «ενδοτισμού»! Προς όλους και σε όλα!».
«Έχει, πράγματι, δημιουργηθεί με τα χρόνια μια «ομάδα πίεσης» μέσα στην Ελλάδα, μια «παρέα» ας πούμε, που αυτά περίπου λέει… Το 2004 μας έλεγαν ότι πρέπει να αποδεχθούμε το Σχέδιο Ανάν. Που μετέτρεπε την Κυπριακή Δημοκρατία σε προτεκτοράτο υπό την επικυριαρχία της Τουρκίας. Γιατί, αν δεν το δεχόμασταν, μας έλεγαν τότε, θα συνέβαιναν στην Κύπρο διάφορα φοβερά και ανεπανόρθωτα δεινά.
Όμως ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν άκουσε τίποτε και απέρριψε το Σχέδιο Ανάν -ευτυχώς! Και τίποτε κακό δεν συνέβη. Έκτοτε οι Κύπριοι αδελφοί μας μπήκαν και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ. Και τον αείμνηστο Πρόεδρο της Κύπρου, Τάσσο Παπαδόπουλο, «ακραίο» τον έλεγαν τότε… Να τα θυμόμαστε αυτά!
Η ίδια «παρέα» έχει βαλθεί να ξαναγράψει την Ιστορία μας -κι όχι μόνο στο Μακεδονικό! Πριν λίγα χρόνια μας έλεγαν ότι η Καταστροφή της Σμύρνης υπήρξε περίπου ένα τουριστικό ατύχημα «συνωστισμού» των προσφύγων στην προκυμαία. Ίδια παρέα. Ίδια επιχειρήματα… Να τα θυμόμαστε όλα αυτά…».
«Μας λένε κάποιοι, ότι πρέπει να μπουν στο ΝΑΤΟ τα Σκόπια για να σταθεροποιηθεί η περιοχή. Κι εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση να μπουν στο ΝΑΤΟ. Αρκεί να αφήσουν απ” έξω τον αλυτρωτισμό τους… Αλλά αυτό δεν συμβαίνει με την Συμφωνία των Πρεσπών, όπως θα δούμε αμέσως. Νομιμοποιούμε τον αλυτρωτισμό τους!
Ύστερα, τόσα χρόνια που δεν τους είχαμε αναγνωρίσει, δεν είχαμε αστάθεια! Ούτε εμποδίστηκαν οι οικονομικές σχέσεις μαζί τους. Και η ευρύτερη περιοχή ήταν ήρεμη. Και ιδιαίτερα για τους παραδοσιακούς μας συμμάχους… Δεν «διείσδυσε» η Ρωσία όλα αυτά τα χρόνια. Το ΝΑΤΟ μάλιστα επεκτάθηκε στα Βαλκάνια, εντάσσοντας την Βουλγαρία και την Αλβανία.
Κι ύστερα η είσοδος στο ΝΑΤΟ από μόνη της δεν είναι πανάκεια. Δεν λύνει όλα τα προβλήματα σταθερότητας! Η Τουρκία είναι στο ΝΑΤΟ, αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να έχει επεκτατικές και αναθεωρητικές βλέψεις σε βάρος μας!
Σταθερότητα είχαμε ως τώρα! Είχαμε «παγώσει» το πρόβλημα της ονομασίας τους, είχαμε βρει τρόπο να συνυπάρχουμε και να συνεργαζόμαστε παρά το πρόβλημα αυτό και η σταθερότητα δεν απειλούνταν. Τώρα κλονίζεται η σταθερότητα! Γιατί εμείς αναγνωρίζουμε τον αλυτρωτισμό τους σε βάρος μας. Ενώ την ίδια στιγμή αναζωπυρώνονται οι αλυτρωτισμοί δικών τους γειτόνων σε βάρος τους».
«Δείτε τώρα τι συμβαίνει: οι Αλβανοί των Σκοπίων θέλουν πλήρη και ισότιμη αναγνώριση ως «συστατική εθνότητα» -όχι ως απλή «μειονότητα». Λίγο βορειότερα, ουσιαστικά καταργούνται τα σύνορα Αλβανίας-Κοσσυφοπεδίου. Για σκεφτείτε πόσο πιθανό είναι, κάτι αντίστοιχο να επεκταθεί λίγο νοτιότερα, στα σύνορα Αλβανίας-Σκοπίων;
Η εξέγερση των Αλβανών στα Σκόπια έχει ήδη γίνει μια φορά, το 2001. Δεν είναι «εικασία». Είναι πρόσφατη ιστορία. Τώρα δεν θα χρειαστεί ούτε εξέγερση καν… Από την άλλη πλευρά ο Σλαβόφωνοι δεν είναι «ένα» πράγμα. Ανάμεσά τους υπάρχουν και οι λεγόμενοι «βουλγαρίζοντες».
Κι αυτοί κοιτάνε προς τη Βουλγαρία. Άλλωστε, ο πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων Γκεοργκιέφσκι ζήτησε ήδη και έχει πάρει βουλγαρικό διαβατήριο, μιλώντας δημόσια πια, για λογαριασμό των Σκοπιανών που νιώθουν Βούλγαροι. Αυτά όλα δεν προοιωνίζουν σταθερότητα. Κυοφορούν εκρήξεις».
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στα 27 τελευταία χρόνια το Σκοπιανό το χειρίστηκαν πολλοί πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών. Με τις απόψεις τους, τις αποχρώσεις τους, τις διαφωνίες τους ακόμα. Εγώ υποστήριζα πάντα αυτό που αποφάσισε το Συμβούλιο των Πολιτικών αρχηγών του 1992. Ότι δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε χώρα με το όνομα Μακεδονία ούτε παράγωγα ή σύνθετα… Υπήρξαν και άλλες απόψεις αργότερα. Αλλά όλοι συμφωνούσαμε σε ένα πράγμα: ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων.
Και κανένας μέχρι σήμερα δεν δέχθηκε -δεν διανοήθηκε καν- να αναγνωρίσει «εθνότητα Μακεδόνων» και «μακεδονική γλώσσα» στους Σκοπιανούς! Γιατί; Γιατί απλούστατα αυτά νομιμοποιούν πλήρως τον αλυτρωτισμό τους. Η Συμφωνία των Πρεσπών αυτά ακριβώς κάνει. Είναι έξω από κάθε εθνική γραμμή. Δεν «λύνει» το πρόβλημα. Δημιουργεί πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που είχαμε καταφέρει να κρατάμε «υπό έλεγχο» ως τώρα… Και για να το στηρίξουν καταφεύγουν σε μια σειρά από κραυγαλέα ψέματα:
Για παράδειγμα: λένε ότι η Ελλάδα είχε αναγνωρίσει τη λεγόμενη «μακεδονική γλώσσα» από το 1977! Τους διέψευσαν οι πάντες με πρώτο τον καθηγητή τον κ. Μπαμπινιώτη. Αλλά τους διαψεύδουν και οι ίδιοι οι Σκοπιανοί! Αφού αυτό δεν το είχαν επικαλεστεί ποτέ ως τώρα. Γιατί δεν υπήρξε… Τους διαψεύδουν πλέον και οι Βούλγαροι. Οι οποίοι τώρα διαμαρτύρονται για την επίσημη αναγνώριση της λεγόμενης «μακεδονικής γλώσσας». Που παρεμπιπτόντως είναι βουλγαρικό ιδίωμα.
Γιατί οι Βούλγαροι διαμαρτύρονται τώρα; Γιατί απλούστατα μόλις τώρα αναγνωρίζεται επισήμως η «μακεδονική γλώσσα». Από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Λένε ακόμα ότι εγώ είχα τάχα αναγνωρίσει τα Σκόπια πριν ακόμα από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ως υπουργός Εξωτερικών. Αναφέρονται στην ανανέωση ρουτίνας μιας εμπορικής συμφωνίας Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας που προϋπήρχε. Όμως, όσο υπήρχε η Γιουγκοσλαβία, προφανώς δεν υπήρχε θέμα διεθνούς αναγνώρισης μιας εσωτερικής της «επαρχίας».
Άλλωστε, το διαψεύδουν -και αυτό- οι ίδιοι οι Σκοπιανοί: αν τους είχε αναγνωρίσει το παραμικρό ο Σαμαράς, θα το είχαν μόνοι τους επικαλεστεί χίλιες φορές ως τώρα. Αλλά δεν το επικαλέστηκαν ποτέ! Τελικά η σημερινή κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να περάσει μια επαίσχυντη συμφωνία που μέχρι σήμερα δεν είχε δεχθεί κανείς άλλος, έχει γίνει δυστυχώς πιο Σκοπιανή κι τους Σκοπιανούς!
Λένε ακόμα ότι υπήρξε «ευκαιρία λύσης» του Σκοπιανού, με το λεγόμενο «πακέτο Πινέιρο». Αλλά ότι εγώ δήθεν την εμπόδισα την άνοιξη του 1992: όμως ατύχησαν και σε αυτό: τους διαψεύδει ο ίδιος ο Γκλιγκόροφ στα απομνημονεύματά του! Όπου αποκαλύπτει ότι το «πακέτο Πινέιρο» είχε απορριφθεί όχι μόνον από μένα, αλλά το είχαν απορρίψει απερίφραστα οι ίδιοι οι Σκοπιανοί. Άρα δεν υπήρξε καμία ευκαιρία».
«Όσον αφορά εμένα, το αδιέξοδό τους είναι προφανές: όλη η από δω πλευρά (δείχνοντας προς τον ΣΥΡΙΖΑ) με κατηγορούν ότι υπήρξα «πολύ αδιάλλακτος»! Και τώρα εμφανίζονται κάποιοι, καημένοι, και με κατηγορούν ότι ήμουν… πολύ «ενδοτικός»! Τρικυμία εν κρανίω…
Και κάτι τελευταίο: Ακούω διάφορους να λένε ότι τάχα «έκανα καριέρα» με το Μακεδονικό: Ξέρετε, είμαι 41 χρόνια στην πολιτική, πάντα με την ψήφο του ελληνικού λαού. Κι όταν χρειάστηκε εγώ πήγα και σπίτι μου. Για όσο χρειάστηκε. Και δεν το διαπραγματεύθηκα. Κι επέστρεψα πάλι με την ψήφο του ελληνικού λαού. Μένοντας σταθερός στις απόψεις μου. Ακούω εδώ μέσα να με αποκαλούν κάποιοι «μακεδονομάχο».
Και μένα και όλους τους άλλους που αντιστεκόμαστε στο σημερινό ξεπούλημα. Το θεωρώ πολύ υπερβολικό να με συγκρίνετε με ανθρώπους που έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα. Και το θεωρώ τιμή μου που μου το απευθύνουν ως «μομφή», ποιοι; Όσοι μέχρι πριν λίγα χρόνια πήγαιναν στα Σκόπια και διαδήλωναν -και χόρευαν- μαζί με τον Γκρουέφσκι».
