Πατέρας ενός παιδιού πέταξε ένα μπουκάλι με νερό, αναφέροντας πως μαζί με άλλους γονείς νοίκιασαν βάρκες προκειμένου να πάνε μόνοι τους στο σημείο του ναυαγίου και να ψάξουν
Εννέα νεκροί και δεκάδες τραυματίες είναι ο απολογισμός από το χθεσινό ναυάγιο του κρουαζιερόπλοιου Sewol στα ανοιχτά της Νοτίου Κορέας, ενώ έχουν διασωθεί 179 άτομα. Όσο για τις 287 ψυχές που αγνοούνται, προς το παρόν δεν έχει υπάρξει κανένα σημάδι ζωής, με τις ελπίδες των συγγενών να λιγοστεύουν και ο χρόνος που περνά να είναι ο χειρότερος εχθρός των διασωστών που κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες ώστε να βρουν οτιδήποτε που θα μπορούσε να τους οδηγήσει σε κάποιον από τους εγκλωβισμένους.
Οι οικογένειες που έχουν συγκεντρωθεί στην αποβάθρα της παράκτιας πόλης Τζίντο έχουν παραδοθεί στην θλίψη για τον θρήνο των συγγενών τους.
Εξαγριωμένοι οι συγγενείς των αγνοουμένων επιτέθηκαν στον πρωθυπουργό της Ν. Κορέας, Chung Hong-won, όταν εκείνος τους επισκέφθηκε την αίθουσα γυμναστηρίου στην οποία φιλοξενούνται. Μάλιστα, ο πατέρας ενός παιδιού του πέταξε ένα μπουκάλι με νερό, αναφέροντας πως μαζί με άλλους γονείς νοίκιασαν βάρκες προκειμένου να πάνε μόνοι τους στο σημείο του ναυαγίου και να ψάξουν για τους ανθρώπους τους.
Θλίψη και οδύνη για τους αγνοούμενους
Η νεκρική σιωπή που επικρατεί στο γυμναστήριο σπάει όταν ανακοινώνεται η ταυτότητα του έκτου διαπιστωμένου νεκρού: είναι μία μαθήτρια του λυκείου και οι γονείς της βγάζουν μία σπαρακτική κραυγή.
Η ανακοίνωση έγινε τα ξημερώματα της Πέμπτης, έπειτα από μία νύκτα αγωνίας για τους συγγενείς των αγνοουμένων, πολλοί από τους οποίους είναι οι γονείς των μαθητών που επέβαιναν στο πλοίο.
Το γυμναστήριο του νησιού Τζίντο, κοντά στο τόπο του ναυαγίου, μοιάζει με καταυλισμό προσφύγων. Κάνει κρύο, οι άνθρωποι είναι τυλιγμένοι με κουβέρτες και ορισμένοι, εξαντλημένοι και σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς τις αισθήσεις του από την πολύωρη αγωνία βοηθούνται με ορούς.
Ένας πατέρας κλαίει σιωπηλά, με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια του, ενώ μία γυναίκα προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Γονείς μιλούν για τα τελευταία μηνύματα που έλαβαν από τα παιδιά τους.
«Μού είπε: φοράμε τα σωσίβια. Μάς λένε να περιμένουμε και να μην κινούμαστε, μαμά. Βλέπω ένα ελικόπτερο», λέει η Παρκ Γιού-Σιν, μητέρα μίας μαθήτριας.
«Μπαμπά, το πλοίο βυθίζεται. Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, φοράω σωσίβιο. Τι πρέπει να κάνω;», είπε κλαίγοντας στο τηλέφωνο ο Κιμ Μπουμ-Σου.»Θέλω να ξαναβρεθούμε ζωντανοί», έλεγε ένα αγόρι στον πατέρα του όταν κόπηκε η σύνδεση.
Γονείς πέρασαν τη νύκτα στην αποβάθρα με τα μάτια στραμμένα στη θάλασσα, προς το σημείο όπου συνεχίζονταν υπό το φως των προβολέων οι έρευνες.
Ορισμένοι βεβαιώνουν ότι έλαβαν μηνύματα από τα παιδιά τους, που ήσαν παγιδευμένα στο εσωτερικό του πλοίου μετά το ναυάγιο, αλλά αυτές οι πληροφορίες δεν έχουν διασταυρωθεί.
Στην απελπισία των συγγενών προστίθεται η οργή απέναντι στα μέσα ενημέρωσης, που κατηγορούνται για αδιακρισία, και απέναντι στις αρχές. Ο πρωθυπουργός Τσουνγκ Χονγκ-Γουόν, που ήρθε στο νησί για να συμπαρασταθεί στους συγγενείς, βρέθηκε αντιμέτωπος με την οργή των ανθρώπων που τον τραβούσαν από το σακάκι.
Μία μητέρα τού έκοψε τον δρόμο όταν προσπάθησε να φύγει από το γυμναστήριο. «Μην φεύγετε έτσι κ. πρωθυπουργέ. Πείτε μας τι σκοπεύετε να κάνετε».
Η οργή κατευθύνεται και προς το πλήρωμα που έδωσε την εντολή στους επιβάτες να παραμείνουν στις θέσεις τους ή στις κουκέτες τους μετά το τράνταγμα που ακινητοποίησε το πλοίο.
Ένας από τους διασωθέντες, ο Κιμ Σουνγκ-Μουκ, διηγήθηκε στην νοτιοκορεατική τηλεόραση ότι είδε μία ομάδα τριάντα ανθρώπων που ήταν παγιδευμένοι σε αίθουσα του τετάρτου ορόφου.
«Δεν μπορούσα να φτάσω σε αυτήν την αίθουσα διότι το πλοίο είχε γείρει. Δεν μπορούσα να πιαστώ από πουθενά».
Όταν έφθασαν οι διασώστες, ο άνδρας τούς βοήθησε να απεγκλωβίσουν κάποιους από τους μαθητές μέσω ενός σωλήνα του συστήματος πυρόσβεσης που χρησιμοποιήθηκε για να κρεμαστούν και να βγουν από την αίθουσα. Όμως, πολλοί ήσαν πολλοί αδύναμοι για να το καταφέρουν.
«Έπρεπε να πιαστούν από τον σωλήνα και να σκαρφαλώσουν στο δάπεδο που είχε γείρει τελείως. Υπήρχαν τόσα παιδιά στο διάδρομο …και αυτό το νερό…δεν μπόρεσα να τούς σώσω όλους», διηγήθηκε με λυγμούς.
Το σχολείο Ντανγούν στο Ανσα, νότια της Σεούλ, από όπου προέρχονταν οι μαθητές είναι κλειστό σήμερα. Μηνύματα έχουν κατακλύσει τα πανώ που κρέμονται έξω από το κτίριο: «Σε παρακαλώ, έλα πίσω ζωντανός», «Σ” αγαπώ»…
Διαβάστε επίσης: Λιγοστεύουν οι ελπίδες για ανεύρεση επιζώντων
