Το δημιούργημα «bard» από τον Ιταλό designer Giulio Iacchetti, είναι ένα μικρό έπιπλο το οποίο δημιουργήθηκε για να τιμήσει τους πολυσύχναστους δρόμος του Μιλάνου.
Πήρε την μορφή και την υφή του, από τους μπετονένιους όγκους οι οποίοι βρίσκονται στους δρόμους για να αποτρέψουν ένα όχημα ή μια μηχανή να εισέλθει στο πεζοδρόμιο. Οι όγκοι αυτοί είναι διαδεδομένοι μέχρι και σήμερα διότι το καμπύλο σχήμα τους παραπέμπει στο «panettone», ένα παραδοσιακό γιορτινό cake. Σχεδιασμένο για την εταιρεία internoitaliano, το «bard» με ένα ειρωνικό και απατηλό τρόπο μετατρέπει έναν ακανόνιστο και καμπύλο όγκο σε ένα μαλακό και φιλόξενο κάθισμα.
ΠΗΓΗ: sissyfeida.gr
Ο αρθρογράφος Lawrence Osbourne, έφτασε στην Ύδρα το προηγούμενο καλοκαίρι, στο τεράστιο γιοτ Guilty, ως φιλοξενούμενος του Δάκη Ιωάννου, ενός άνδρα που έχει γιγαντώσει την φήμη της Ύδρας τα τελευταία χρόνια.
Ο δημοσιογράφος τον συναντά στο σκάφος του και η πρώτη ερώτηση του επιχειρηματία και συλλέκτη είναι χιουμοριστική: «Δεν φαντάζομαι να είχες πρόβλημα στο να με βρεις;». Μιλάει με αγάπη για το νησί: «Έρχομαι εδώ χρόνια, μόνο 2.000 κάτοικοι υπάρχουν το χειμώνα, αλλά το καλοκαίρι είναι γεμάτο το νησί. Είναι ένα μέρος που σε καθηλώνει, εκτός από το λιμάνι το υπόλοιπο κομμάτι είναι άγριο. Λατρεύω την Ύδρα. Είναι ένα από αυτά τα μέρη που είναι μαγικά».
Η Ύδρα όμως ήταν από πάντα το νησί των καλλιτεχνών, διευκρινίζει ο δημοσιογράφος. O Henry Miller ήταν εδώ το 1939, περιγράφοντας το νησί με κολακευτικά λόγια «δυο χρώματα υπάρχουν εδώ, λευκό και μπλε και το λευκό καίγεται από τον ήλιο κάθε μέρα, φωτίζοντας τα καλντερίμια από πέτρα».
Ο Άγγλος δημοσιογράφος όμως, ξεκαθαρίζει ότι αυτό που γι” αυτόν σημαίνει Ύδρα, είναι οι αναφορές του Henry Miller, στο φιλελληνικό βιβλίο του «Ο Κολοσσός του Αμαρουσίου» και το ότι είναι το μέρος όπου ο συγγραφέας Patrick Leigh Fermor έγραψε το έργο «Mani: Travels in the Southern Peloponnese» .
Οι διάσημοι οπλαρχηγοί του νησιού κατά την επανάσταση του 1821, αναφέρονται και αυτοί στο εκτενές ρεπορτάζ: Τομπάζης, Βούλγαρης, Μιαούλης, Τσαμαδός.
Ο καλλιτέχνης Brice Marden και η γυναίκα του Helen, ανοίγουν το σπίτι τους στην Ύδρα για τον δημοσιογράφο, εξιστορώντας ιστορίες από προηγούμενους ιδιοκτήτες (ένας Γάλλος Κόμης και η Ελληνίδα σύζυγος του). «Μέσα από αυτά τα Υδριώτικα σπίτια βλέπεις τι ήταν αυτό που τραβούσε όλους αυτούς τους ξένους καλλιτέχνες και συγγραφείς: η αίσθηση της απεξάρτησης από τον κόσμο, οι ψηλοί φράχτες σε συνδυασμό με τον ανοιχτό ουρανό και την θάλασσα» αναφέρει το ρεπορτάζ.
Δεκάδες νέοι ξένοι επενδύουν στο νησί, ο Αυστριακός γκαλερίστας Tadaus Ropac, η βρετανίδα γκαλερίστα Sadie Coles, και ο δημοσιογράφος στο τελευταίο του βράδυ περπατώντας στα στενά σκοτεινά σοκάκια του νησιού συνειδητοποιεί οτι ίσως η μεγαλύτερη ευτυχία που προσφέρει το νησί είναι οτι «επαναφέρει τον άνθρωπο στις συζητήσεις, στην καλή παρέα και στην χαμηλή ευγενέστερη φωνή. Αυτό πρέπει να υπενθύμισε και στον Miller και τον Cohen το νησί: την ανθρώπινη υπόσταση στην πραγματική της διάσταση».
