THE PAPER

Λίγες μέρες πριν το πρώτο σπουδαίο και κρίσιμο ματς της σεζόν στο πρωτάθλημα για τον Ολυμπιακό, το εντός έδρας ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, αλλά και την επίσης δύσκολη «έξοδο» του Λεβαδειακού στο Αγρίνιο, Πειραιώτες και Βοιωτοί κοντραρίστηκαν για δεύτερη φορά μέσα στη σεζόν μετά την πρεμιέρα της Super League, το ματς που είχε κρίνει το γκολ-φάουλ του Λάζαρου.

Αυτή τη φορά, ήταν η πρεμιέρα του 5ου ομίλου για την 4η φάση του Κυπέλλου Ελλάδας. Ένα ματς που φυσικά δεν είχε την ίδια βαρύτητα για καμία από τις δύο ομάδες, ωστόσο αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους δύο προπονητές να τεστάρουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Στο εκτεταμένο ροτέισον του Μαρτίνς, ξεχώρισε φυσικά η μεγάλη επιστροφή του Γιάγια Τουρέ στην αρχική ενδεκάδα του Ολυμπιακού μετά από 12 χρόνια και 5 μήνες και μάλιστα ως αρχηγός! Αλλαγμένη κατά 11/11 ήταν γενικά η σύνθεση των ερυθρόλευκων που από το πρώτο λεπτό του αγώνα πήραν τον έλεγχο του αγώνα και την κατοχή της μπάλας και με γρήγορη κυκλοφορία έψαξαν το γκολ απέναντι σε έναν μαζικά κλεισμένο στην άμυνά του αντίπαλο. Παρότι το ποσοστό κατοχής έφτασε το 74% για τους «ερυθρόλευκους», ζορίστηκαν αρκετά να φτιάξουν φάσεις στο πρώτο ημίχρονο αφού φάνηκε και η έλλειψη χημείας της ενδεκάδας. Με τον Τουρέ να κάνει… συντήρηση και τους Γκιγιέρμε-Ναουέλ να μην έχουν ρυθμό, η ομάδα του Μαρτίνς έφτασε κοντά στο γκολ σε 2-3 περιπτώσεις ενώ και ο Λεβαδειακός που βρήκε χώρο στην κόντρα, είχε δύο μεγάλες χαμένες ευκαιρίες!

Ίδια η εικόνα του αγώνα και στο δεύτερο ημίχρονο, ενώ μετά τις αλλαγές του Μαρτίνς σε πρόσωπα αλλά και διάταξη (σ.σ. σε 4-4-2), οι γηπεδούχοι κέρδισαν ακόμη περισσότερα μέτρα στο γήπεδο. Πίεσαν ορθολογικά και με υπομονή τον στιβαρό και σοβαρό Λεβαδειακό και τελικά έφτασαν στο γκολ που καθάρισε το ματς, στο 68ο λεπτό με τον Δημήτρη Μάνο. Ως το φινάλε, η ομάδα του Μαρτίνς διαχειρίστηκε άνετα το ματς, έχασε κι άλλες ευκαιρίες και το τελικό σφύριγμα τη βρήκε να ξεκινά της υποχρεώσεις της στον όμιλο με τρεις βαθμούς.

Ερώτηση προς τους υπουργούς Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο και Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά, σχετικά με το AirBnb κατέθεσαν 45 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία ζητούν να θεσπιστεί μία μακροχρόνια στρατηγική, ώστε να προστατευθούν η τουριστική ανάπτυξη και οι ομάδες του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν πρόβλημα από την «τεράστια εξάπλωση του φαινομένου».

Οι βουλευτές επικαλούνται πρόσφατες έρευνες που διεξήχθηκαν στον τομέα του αστικού τουρισμού, οι οποίες δείχνουν ότι το AirBnb, παρά τη συνολική τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας (η οποία δεν είναι ευθέως ανάλογη με την αύξηση των επισκεπτών από ένα σημείο και πέρα), έχει μειώσει την ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων. Πολλοί κάνουν λόγο για το φαινόμενο του «εκτοπισμού» των μόνιμων κατοίκων σε περιφερειακές περιοχές χαμηλού τουριστικού ενδιαφέροντος, καθώς οι ζώνες κατοικίας του κέντρου πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε «ζώνες AirBnb».

Αυτό -όπως λένε- συνεπάγεται κατ” αρχάς την ερήμωση αστικών ζωνών στις οποίες υπάρχει εποχιακός τουρισμός, καθώς τα σπίτια δεν ενοικιάζονται από τουρίστες καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, την εκτίναξη των ενοικίων, αλλά και γενικά του κόστους ζωής στις εν λόγω περιοχές, και τέλος τη μεγάλη πυκνότητα τουριστών, ιδίως σε περίπτωση που πρόκειται για πόλη που έχει τουριστικές ροές όλον τον χρόνο.

Οι βουλευτές, με πρώτο υπογράφοντα τον Γ. Κυρίτση, επισημαίνουν ότι ο τουρισμός των πόλεων είναι ένα φαινόμενο που εντείνεται διαρκώς και ως εκ τούτου απαιτείται η θέσπιση νομικού πλαισίου για τη σωστή διαχείρισή του.

Εξάλλου, διαπιστώνουν ότι λόγω της εξάπλωσης των βραχυχρόνιων μισθώσεων ακινήτων παρατηρείται εκτίναξη των ενοικίων στο κέντρο της Αθήνας κι όχι μόνο, και τονίζουν ότι πρέπει να διασφαλισθεί η ομαλή λειτουργία αγοράς ακινήτων, ώστε όλοι οι ενδιαφερόμενοι από την πλευρά της ζήτησης να μπορούν να ικανοποιηθούν.

Ακόμη, οι ερωτώντες βουλευτές τονίζουν ότι είναι απαραίτητα τα μέτρα άμεσης φορολόγησης και ελέγχου των ξένων επενδυτών.

Κατόπιν τούτων, ρωτούν τους συναρμόδιους υπουργούς εάν προτίθενται να ορίσουν μέτρα για την επιδότηση ενοικίου σε περιοχές υψηλού τουριστικού προφίλ, όπως το κέντρο της Αθήνας και ορισμένα νησιά για τους μόνιμους κατοίκους, τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, τους φοιτητές, τα νέα ζευγάρια και γενικά όσους αναζητούν κατοικία προς ενοικίαση.

Ακόμη, θέτουν το ερώτημα εάν προτίθενται να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν μακροχρόνιες στρατηγικές, οι οποίες να προστατεύουν την τουριστική ανάπτυξη, αλλά ταυτόχρονα να προστατεύουν τις προαναφερθείσες ευαίσθητες ομάδες.

Μετρώντας περίπου 30 χρόνια πορείας, θα πίστευε κάποιος ότι τίποτα δεν είναι κρυφό που να αφορά το γνωστό μοντέλο. Κι όμως, ποτέ μην λες ποτέ. Καλύτερη απόδειξη για αυτό το νέο βιβλίο του Mario Sorrenti με ανέκδοτες -έως σήμερα- εικόνες της Kate Moss.

Δεν είναι ένα συνηθισμένο μοντέλο. Είναι η γυναίκα που άλλαξε τον κόσμο του modeling μέσα στη δεκαετία του ’90. Αυτή που έκανε το petit και την αθωότητα σέξι, που τράβηξε τα βλέμματα των φωτογράφων από τις εκρηκτικές αναλογίες τύπου Pamela Anderson και χάρισε στον κόσμο της μόδας το γήινο πρόσωπό του.

Ήταν πριν από τρεις δεκαετίες όταν η Sarah Doukas ανακάλυπτε την -τότε- 14χρονη Kate Moss και την μεταμόρφωνε σε superstar, αλλά η 44χρονη Αγγλίδα συνεχίζει ακόμα και σήμερα να επηρεάζει όσες λίγες τον κόσμο της μόδας, του μόντελινγκ και του στυλ. Και, φυσικά, η εμμονή με την Moss είναι το ίδιο ζωντανή σήμερα όπως το 1993 όταν και παρουσιάστηκε η καμπάνια Obsession του Calvin Klein μέσα από τον φακό του Mario Sorrenti.

Η ιστορία βέβαια των δυο τους αρχίζει δύο χρόνια νωρίτερα, όταν είχαν συναντηθεί σε μια δουλειά στο Λονδίνο. «Καθόμουν δίπλα της και ένιωθα να σταματάει η καρδιά μου. Η ομορφιά της ήταν μοναδική» έχει εξομολογηθεί ο Sorrenti.

Αυτή η συνάντηση θα οδηγήσει σε σχέση για τα επόμενα δύο χρόνια. Η Moss έμενε με τους γονείς της ακόμα, ενώ ο νεαρός φωτογράφος γυρνούσε τον κόσμο και κοιμόταν σε καναπέδες φίλων του προκειμένου να αποκτήσει τις εμπειρίες που ήθελε. Εκείνη θα γίνει η μούσα του και εκείνος θα της χαρίσει μερικές από τις πιο ερωτικές της φωτογραφίες.

Αυτή την σπίθα μεταξύ τους αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το 1993 ο Calvin Klein, αποφασίζοντας να τους στείλει διακοπές στις Παρθένες Νήσους, προκειμένου να καταγράψουν αυτή την εμπειρία τους. Το αποτέλεσμα αυτού του ταξιδιού θα γεννήσει την επική του καμπάνια Obsession και μέσα σε ένα βράδυ, τόσο η Moss όσο και ο Sorrenti, θα εκτοξεύσουν τις μετοχές τους.

Η σχέση τους μπορεί να τελείωσε μετά από αυτό, καθώς η Kate δεν μπορούσε να αντέξει την μανία (τόσο μαζί της όσο και με τη δουλειά) του Mario, αλλά το τελικό αποτέλεσμα έγραψε ιστορία.

Και τώρα ο Sorrenti επιστρέφει με την… εμμονή του, παρουσιάζοντας το νέο του βιβλίο με τίτλο Kate. Ένα βιβλίο που περιέχει πολλές ανέκδοτες έως σήμερα φωτογραφίες της Moss τόσο από το ταξίδι τους στις Παρθένες Νήσους όσο και από τα δύο χρόνια που ήταν ζευγάρι.

Το Kate κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Phaidon και μπορείτε να το βρείτε (update: είναι sold out!) εδώ.

Θαρραλέα κοινωνική στροφή ζητούν οι 53 στο κείμενο συμπερασμάτων της πανελλαδικής τους σύσκεψης.

Στο κείμενο, το οποίο κυκλοφορούν με τίτλο «Για ένα νέο αριστερό ριζοσπαστικό κύμα» ζητούν αριστερή στροφή και σύγκρουση με το παλιό.

«Το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν στιγμές που ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στο κάδρο του “παλαιού συστήματος”, της αίσθησης ότι δεν διαφέρει από τους άλλους, ότι αποτελεί συνέχεια ή ό,τι διαχειρίζεται -ενδεχομένως καλύτερα- την κρίση και τα μνημόνια που επιβλήθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο», σημειώνουν και προσθέτουν πως «η αίσθηση αυτή πρέπει να ανατραπεί, όχι με ατάκες, όχι με συνθήματα, όχι με επικοινωνιακά τρικ, αλλά με την ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις αυτές».

Ολόκληρο το κείμενο έχει ως εξής:

Είχαμε πει σε προηγούμενο κείμενό μας, ότι η επόμενη ημέρα αρχίζει από σήμερα.

Η επισήμανσή μας αυτή ήθελε να τονίσει την επείγουσα ανάγκη μιας θαρραλέας στροφής στο κοινωνικό πεδίο, αξιοποιώντας στο έπακρο το δημοσιονομικό χώρο και τις αισιόδοξες ρωγμές που έχουν δημιουργηθεί και μπορούν να υπάρξουν στη συνέχεια, με την “έξοδο από το μνημόνιο”. Αυτή την επείγουσα ανάγκη τονίζουμε και σήμερα. Η επόμενη ημέρα έχει ήδη αρχίσει με ελπίδες και προσδοκίες, αλλά και με απόλυτη γνώση των δυσκολιών, των συνεχιζόμενων εκβιασμών, της ενισχυμένης εποπτείας. Η πορεία μας, ασφαλώς, δεν θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Νέοι κίνδυνοι παραμονεύουν για την παγκόσμια οικονομία, ενώ η μετατόπιση προς τα δεξιά και η αύξηση της επιρροής της άκρας δεξιάς και των ναζιστικών μορφωμάτων στην Ευρώπη και δυστυχώς και στη χώρα μας, δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους.

Η κοινωνία εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών και παρά τις προσπάθειες των τελευταίων χρόνων, έχει αλλάξει δραματικά. Η άρση των ποικίλων αδικιών, των ανισοτήτων, του κοινωνικού αποκλεισμού, δεν θα είναι περίπατος.

Ωστόσο το τυπικό, έστω, τέλος των μνημονίων αφήνει περιθώριο μιας άλλης πορείας: από τους τεχνοκράτες και τους ειδικούς της αγοράς, από τον στραγγαλισμό της δημοκρατίας και την αποθέωση της νεοφιλελεύθερης λογικής και των κυρίαρχων ελίτ, στην επιστροφή της πολιτικής, στον ανταγωνισμό των διαφορετικών πολιτικών σχεδίων.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, βηματισμούς, ένα νέο κύμα ριζοσπαστισμού, αριστερή στροφή, που να σηματοδοτούν συμβολικά και ουσιαστικά την τομή με τη μνημονιακή λαίλαπα: τη λιτότητα, τις κοινωνικές διακρίσεις, τις ανισότητες, τον αυταρχισμό των δανειστών. Θα είναι μια δύσκολη πορεία και χρειάζεται σύνεση και όραμα, ειλικρίνεια, απεύθυνση στον κόσμο της αριστεράς, στον κόσμο της εργασίας, χώρο και ενθάρρυνση των κινημάτων, των λαϊκών στρωμάτων.

1.Συνέπεια στο λόγο μας, αξιοπιστία

Από την πρώτη στιγμή, ως ρεύμα ιδεών του ΣΥΡΙΖΑ,είχαμε τονίσει τη σημασία της ειλικρίνειας στο δημόσιο λόγο μας, την παραδοχή των λαθών μας, τη μη αποδοχή της “υιοθεσίας του μνημονίου”. Τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, οι κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να γνωρίζουν τις δυσκολίες που υπάρχουν, αλλά και το περιθώριο μιας άλλης πολιτικής την επόμενη περίοδο. Χωρίς τον λαϊκό παράγοντα, χωρίς κοινωνικά κινήματα, χωρίς την έφοδό τους στο προσκήνιο, δύσκολα θα αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις και την υπονόμευση από το ορατό και “αόρατο” σύστημα, που επιχειρεί με κάθε τρόπο την επιστροφή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων στην κυβερνητική εξουσία. Σε αυτό το πλαίσιο, η πιστή και άμεση εφαρμογή των εξαγγελιών της κυβέρνησης έχει τεράστια σημασία. Η αξιοπιστία μας κρίνεται κάθε στιγμή. Ο κόσμος περιμένει, οι προσδοκίες επανέρχονται, εντούτοις αμφιβάλει αν ο λόγος μας θα γίνει πράξη. Συνεπώς, η ειλικρίνεια και η συνέπεια θα καθορίσουν σε μέγιστο βαθμό το αποτέλεσμα μιας πολύ σκληρής μάχης.

2.Σύγκρουση με το παλιό

Αναμφίβολα, η μάχη αυτή θα κριθεί σε πολλαπλά επίπεδα. Θα κριθεί κυρίως από την ουσία, αλλά και από την εικόνα, από τη συμπεριφορά των στελεχών μας, από τη στάση τους στην καθημερινότητα, από την ταπεινότητα που θα δείξουν, από πολιτικές επιλογές, από συμμαχίες και πρόσωπα.

Το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν στιγμές που ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στο κάδρο του “παλαιού συστήματος”, της αίσθησης ότι δεν διαφέρει από τους άλλους, ότι αποτελεί συνέχεια ή ό,τι διαχειρίζεται -ενδεχομένως καλύτερα- την κρίση και τα μνημόνια που επιβλήθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο. Η αίσθηση αυτή πρέπει να ανατραπεί, όχι με ατάκες, όχι με συνθήματα, όχι με επικοινωνιακά τρικ, αλλά με την ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις αυτές, που έχουν την αποκλειστική ευθύνη για την είσοδο της χώρας μας στον εφιάλτη των μνημονίων και του αυταρχισμού. Συνεπώς, οι όποιες συμμαχίες και οι επιλογές προσώπων θα χρειαστεί να σηματοδοτούν το νέο, το ελπιδοφόρο. Να σηματοδοτούν τη σύγκρουση με ένα σύστημα κοινωνικά και ταξικά προσηλωμένο στον κόσμο των αγορών, του πλούτου,στον κόσμο του κοινωνικού σκοταδισμού, της εθνικιστικής υστερίας.

Το παλιό έχει όνομα ή για να το πούμε διαφορετικά, ονόματα που επιχειρούν, ορισμένα από αυτά, να ξαναβγούν στο προσκήνιο ως σωτήρες, ενώ προέρχονται από το σούπερ μάρκετ του παλαιού, φθαρμένου, πολιτικού προσωπικού.

Ωστόσο, οι απαραίτητες συγκλίσεις, στην ανάδειξη προσώπων ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών για παράδειγμα, χρειάζεται να βασίζονται σε πραγματικές και στέρεες προγραμματικές συμφωνίες, σε συγκλίσεις πάνω στα τοπικά ή και στα μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα που πολώνουν την κοινωνία, που δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές, που αναδεικνύουν τις διαφορές ανάμεσα σε δύο ανταγωνιστικούς κόσμους.

Σωστά η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος σημειώνει στην πολιτική απόφαση ως προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές: «Επιδιώκουμε τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, το φασισμό, τη διαφθορά, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την ομοφοβία. Συνεχής υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων»

Σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή μπούμε στη λογική να στηρίξουμε ό,τι κερδίζει, εκτός φυσικά από τους φασίστες, θα ενισχυθεί η αμφιβολία και η αίσθηση ότι είμαστε μέρος του παλαιού πολιτικού συστήματος. Συνεπώς, η λογική του ανοιχτού κόμματος, δεν πρέπει να σημαίνει παράδοση ή διάχυση στο παλιό αλλά αντίθετα σύγκρουση με αυτό.

Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας, η μεγάλη πλειοψηφία των νέων, όπως άλλωστε αποδείχτηκε σε όλες τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, αναζητά τη ρήξη με όσα και όσους μας οδήγησαν στα μνημόνια και τη χρεοκοπία. Η ματιά μας, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να είναι σε αυτόν τον κόσμο, που μέρος του απογοητεύτηκε λόγω του οδυνηρού συμβιβασμού, αλλά δεν προσχώρησε ποτέ στο αντίπαλο στρατόπεδο και σήμερα τοποθετείται στο «λευκό» ή στο «δεν έχω ακόμα αποφασίσει». Στο δικό μας χέρι είναι να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη του και να οικοδομήσουμε μια νέα σχέση,βασισμένη στην ειλικρίνεια και την ανάγκη συμπόρευσης μέσα από τις υπαρκτές διαφορές. Το δημόσιο κάλεσμα σε αυτόν τον κόσμο είναι βασική προϋπόθεση για μια νικηφόρα πορεία.

3.Δεν είμαστε γενικά αντιδεξιά, είμαστε αριστερά

Οι διαφορές μας με τη Νέα Δημοκρατία είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Η παρουσία του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, αλλά και οι συνεχείς επιθέσεις στο κόμμα μας για μια σειρά από θέματα, που έχουν σχέση με τον κόσμο της εργασίας ή αφορούν αξιακά ζητήματα (προσφυγικό, φυλακές, εκκλησία κ.α.), δεν αφήνουν περιθώριο για οποιαδήποτε άλλη εκτίμηση. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει κρύψει την πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα. Αντίθετα κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει την ιδεολογική ηγεμονία, αναπτύσσοντας ρητορική μίσους, κοινωνικών διακρίσεων, αυταρχισμού, καταστολής και ανελευθερίας, με τελευταία παραδείγματα την επίθεση, για άλλη μια φορά, στον Νίκο Παρασκευόπουλο για το πανεπιστημιακό άσυλο καθώς και τις ακραίες θέσεις αποτροπής για το προσφυγικό. Απευθύνεται στους “νοικοκυραίους” καλλιεργώντας το φόβο με βάση το δόγμα “τάξη και ασφάλεια” και επιτίθεται στην αριστερά επιχειρώντας να αποδομήσει τις αρχές και τις αξίες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, της δικαιοσύνης και εντέλει της ελευθερίας.

Η δική μας απάντηση δεν μπορεί να είναι αμυντική, ένα απλό “αντί” στο νεοφιλελεύθερο και αυταρχικό σκοταδισμό. Αν μη τι άλλο είναι η υπεράσπιση, με όρους ηγεμονίας, του κόσμου της εργασίας, του δημόσιου έναντι της ζούγκλας του ιδιωτικού που συνθλίβειφύσηκαι ανθρώπους, της παιδείας και του πολιτισμού, των δικαιωμάτων ως μοναδική απάντηση στο αίσθημα ανασφάλειας.

Αν θέλουμε να νικήσουμε και να βάλουμε τα θεμέλια για τον μετασχηματισμό κοινωνίας και κράτους, αν η στρατηγική μας επιδίωξη, ο ορίζοντας, είναι η καθολική απελευθέρωση και όχι ένα δήθεν ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού, θα χρειαστεί το επόμενο διάστημα να προβάλουμε με τον πιο καθαρό τρόπο το δικό μας αξιακό πλαίσιο και να αφήσουμε σαφή αριστερά και οικολογικά υποδείγματα, έστω και αν δεν είναι όσα θα θέλαμε. Το διάστημα μέχρι και τις εκλογές, η αντιπαράθεση αναμφίβολα θα διεξαχθεί πάνω σε υπαρκτές διαχωριστικές γραμμές, πάνω σε υπαρκτά κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά διλήμματα. Η σύγκρουση με τη Νέα Δημοκρατία και όσους την ακολουθούν, θα είναι, πρέπει να είναι, στο γήπεδο της πολιτικής ουσίας, των προγραμμάτων, του πολιτικού σχεδίου, του οράματος τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη. Θα δώσουμε τη μάχη ως αριστερά με το δικό μας πολιτικό σχέδιο. Αντίθετα, αν παρασυρθούμε στο δικό τους γήπεδο, στη διεκδίκηση του όλου ακροατηρίου χωρίς οριοθετήσεις και ταξικές αναφορές ή στο εύκολο αλλά αδιέξοδο παιχνίδι της καταγγελίας, της ατάκας και του επικοινωνιακού τρικ, θα χάσουμε. Γιατί αυτό, αναμφίβολα, ο πολιτικός και ιδεολογικός αντίπαλος το γνωρίζει καλύτερα.

4. Με ποιους πάμε;

Η πιο εύκολη και ταυτόχρονα η πιο σύνθετη ερώτηση. Να απαντήσουμε: Πάμε με τον κόσμο της εργασίας, των φτωχών, με όσες και όσους πλήγηκαν από την πολύχρονη λιτότητα. Είναι, θα λέγαμε, το αυτονόητο. Και αυτό, βεβαίως, προϋποθέτει σταδιακή άρση των αδικιών, που έγιναν στη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων. Βήμα – βήμα, σταθερά, με σχέδιο, έχοντας υπόψη μας τις δυσκολίες, τους εκβιασμούς, την ενισχυμένη εποπτεία, τα 3,5% πλεονάσματα, που βάζουν φρένο στην άρση του φαύλου κύκλου της ύφεσης και της λιτότητας. Αν, όμως, η αρχική απάντηση “είμαστε με τους φτωχούς ενάντια στην ασυδοσία του κεφαλαίου και του πλούτου” φαντάζει στα αυτιά και το μυαλό μας αυτονόητη, υπάρχει μια σειρά από άλλες πτυχές, ζητήματα, κορυφαία θέματα, που δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές, όχι απαραίτητα με βάση την ταξική μεροληψία. Το μακεδονικό, για παράδειγμα, η συζήτηση για τον εθνικισμό και την ξενοφοβία στην Ευρώπη, η αναζήτηση μιας άλλης αντίληψης για τις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική, που ασφαλώς πρέπει να είναι πολυδιάστατη μακριά από σφαίρες επιρροής, διαπερνά τα κοινωνικά στρώματα, δημιουργεί νέους διαχωρισμούς, κατασκευάζει κοινότητες ανθρώπων και ανταγωνιστικούς πόλους. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα ζητήματα που έχουν σχέση με αρχές, με στάσεις, με φιλοσοφικές αναζητήσεις. Το ζήτημα των σχέσεων κράτους – εκκλησίας, ο απεγκλωβισμός από τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τους διάφορους Αμβρόσιους, η ανεξιθρησκία, αφορούν κοινωνικές δυνάμεις ή ανθρώπους που το αφετηριακό τους σημείο δεν είναι η ταξική ματιά απαραίτητα, αλλά η αντίθεση στον σκοταδισμό. Το είδαμε, άλλωστε, με τη δημόσια συζήτηση για το σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια, τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, στην ιθαγένεια και αλλού, όπου οι δικές μας πρωτοβουλίες άνοιξαν δρόμους, διαμόρφωσαν κοινωνικές συμμαχίες, άλλαξαν συσχετισμούς στο κοινωνικό πεδίο. Ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, ενδεχομένως πλειοψηφικό, τοποθετείται με ριζοσπαστική, δικαιωματική ή ελευθεριακή ματιά, συγκροτώντας ένα κοινωνικό σώμα εν δυνάμει σύμμαχο, έστω και αν διατηρεί επιφυλάξεις ή έχει αντιρρήσεις για το συνολικό μας εγχείρημα. Η ύπαρξη, λοιπόν, πολλαπλών διαχωριστικών γραμμών και αντιθέσεων, πολλαπλασιάζει τα ρυάκια, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μέσα από διαφορετικές διαδρομές, μπορούν να συγκροτήσουν κοινότητες ανθρώπων που να ενταχθούν σε αυτόν τον πολύχρωμο κόσμο, που εμείς θέλουμε να εκπροσωπήσουμε. Για να συμβεί, όμως, αυτό, χρειάζεται ενθάρρυνση και τολμηρά δείγματα γραφής από την πλευρά μας το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

5. Συμμαχίες

Οι κινήσεις αυτές, η διαμόρφωση ενός πολύχρωμου κοινωνικού μετώπου θα συμβάλει στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, τροφοδοτώντας διαφοροποιήσεις και ρωγμές, με βάση αντιθετικά πολιτικά προγράμματα. Η σημερινή εικόνα, η αίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανάδελφο κόμμα, ενισχύεται ασφαλώς από τη στάση της λεγόμενης κεντροαριστεράς, η οποία, τουλάχιστον όσον αφορά την ηγετική της ομάδα, συμπλέει επί της ουσίας με τη Νέα Δημοκρατία. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι στατικό. Οι ίδιες οι ανάγκες της κοινωνίας, οι διεργασίες που αναπτύσσονται στο κοινωνικό πεδίο, ακόμη και αν δεν είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού, μπορούν να ανατρέψουν πολιτικά σχέδια και στοχεύσεις για ολική επαναφορά του πολιτικού συντηρητικού μπλοκ. Είναι ενδεικτική η στάση των πολιτικών δυνάμεων σε ένα από τα κορυφαία ζητήματα της περιόδου, το μακεδονικό. Η πρόταση – συμφωνία ανάμεσα στις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ, άνοιξε μια ζωηρή δημόσια συζήτηση, αποκαλύπτοντας δυνατότητες συγκλίσεων, αλλά και σοβαρές αντιθέσεις. Δημιουργούνται ρωγμές σε πολιτικούς σχηματισμούς ή αμφισβητούνται έντονα “δεδομένες” πολιτικές συμφωνίες και την ίδια στιγμή ανοίγουν νέες δυνατότητες, έστω και ισχνές, για τη συγκρότηση μιας νέας πλειοψηφίας, με ριζοσπαστικά και αντιεθνικιστικά χαρακτηριστικά. Για να μπορέσει, όμως, να ενισχυθεί το εν δυνάμει μπλοκ, που αυτή τη στιγμή είναι αδιαμόρφωτο, θα χρειαστεί μια σειρά από μεγάλες πολιτικές πρωτοβουλίες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Βεβαίως, η αντίθεση στον εθνικισμό, όσο και αν είναι κρίσιμη, δεν αρκεί από μόνη της για να περιγράψει τη δυνατότητα μιας συμμαχίας αριστερών, οικολογικών και άλλων δυνάμεων, που απελευθερώνονται από το νεοφιλελευθερισμό και κινούνται σε αντίθετη όχθη από αυτήν της ΝΔ και των συμμάχων της. Για να είναι σχετικά στέρεη η συμπόρευση, η σύγκλιση, η συνάντηση, απαιτείται κοινός τόπος για το προσφυγικό, που έτσι κι αλλιώς διχάζει την Ευρώπη, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες,σαφώς και πρώτιστα, για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας από τη νεοφιλελεύθερη επίθεση. Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα των συμμαχιών απαιτεί βασανιστικό διάλογο στο κόμμα μας και όχι εύκολες προσεγγίσεις τακτικιστικού χαρακτήρα.

6. Προτεραιότητες

Ο χρόνος δεν είναι άπλετος. Μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε κι αλλιώς. Όπως, για παράδειγμα, στην υγεία, την κοινωνική προστασία –ιδιαίτερα των πιο αδύναμων-, αλλά και αλλού, που η πολιτική μας έχει αφήσει ισχυρά ίχνη. Με εμβληματικές κινήσεις, ανταγωνιστικά υποδείγματα, έγνοια για την καθημερινότητα. Θα ήταν λάθος, ίσως, μια προσπάθεια βιαστικών κινήσεων χωρίς στόχευση. Υπό αυτή την έννοια η κατάθεση της τροπολογίας από το υπουργείο Εργασίας για τον κατώτατο μισθό χωρίς ηλικιακές εξαιρέσεις, αποτελεί μια τέτοιου είδους ουσιαστική για τη ζωή των ανθρώπων, εμβληματική κίνηση. Η περιφρούρηση της σύνταξης, ο απόλυτος σεβασμός στο συνταξιούχο, που κράτησε σε μεγάλο βαθμό όρθια και με σχετική αξιοπρέπεια την οικογένεια, θα αποτελέσει αναμφίβολα μια πράξη που θα στείλει μήνυμα πως η έξοδος από το μνημονιακό πρόγραμμα δεν είναι επικοινωνιακό τρικ, αλλά έχει πραγματική βάση. Η περιφρούρηση, επίσης, της πρώτης (κύριας) κατοικίας ως αδιαπραγμάτευτη αρχή, η προστασία των ανθρώπων των λαϊκών στρωμάτων από απαράδεκτες διακοπές ρεύματος και νερού, η αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής, θα χρειαστεί να είναι στην πρώτη σειρά των προτεραιοτήτων μας.

Οι εξαγγελίες στη ΔΕΘ που έχουν θετικό πρόσημο, όπως και οι καταλήξεις των περιφερειακών συνεδρίων που έγιναν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας, θα πρέπει να συνοδευτούν από κινήσεις ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, τέτοιες, που να δημιουργούν ένα αρχικό, αλλά σταθερό πλαίσιο, “κοινωνικού μισθού”. Στο ερώτημα λιγότερο ή περισσότερο κράτος, που θέτει το νεοφιλελεύθερο μπλοκ, να απαντήσουμε: ισχυρό και αποτελεσματικόκοινωνικό κράτος προς όφελος του περιβάλλοντος, της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής προστασίας, εντέλει των πιο αδύναμων, στην ουσία της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Ταυτόχρονα, αν πράγματι θέλουμε να στείλουμε σαφές μήνυμα ότι ο ρόλος μας δεν είναι η απλή διαχείριση της φτώχειας και ο περιορισμός των ανισοτήτων, αλλά και η διαμόρφωση ενός νέου θεσμικού περιβάλλοντος ελευθερίας,ισότητας και αλληλεγγύης, με την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου, του ποινικού και σωφρονιστικού κώδικα, την ψήφιση του πολιτικού γάμου και για τα ομόφυλα ζευγάρια, τη συνταγματική αναθεώρηση, που από την πλευρά μας θα επιδιωχθεί η κατοχύρωση και διεύρυνση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων (π.χ. το νερό ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα) και ασφαλώς -διαφορετικά θα χάσει την αξία της-, ο διαχωρισμός, επιτέλους, κράτους – εκκλησίας.

Χρειαζόμαστε, δηλαδή, βαθιές τομές, που να αναδεικνύουν το πρόσωπο της αριστεράς στην ολότητά του. Σε μια εποχή που το νεοφιλελεύθερο σχέδιο εκποιεί και εμπορευματοποιεί τα πάντα, ο πολιτισμός τις περισσότερες φορές απουσιάζει από το δημόσιο λόγο μας, παρότι για τη ριζοσπαστική αριστερά συνιστούσε δομικό στοιχείο της ύπαρξής της. Σε αυτό το νέο ξεκίνημα θα χρειαστεί να εγκαταλείψουμε πρακτικές διαχειριστικής λογικής, που παραπέμπουν στο παρελθόν και να επαναφέρουμε τον πολιτισμό ως προνομιακό πεδίο διαλόγου, υλοποιώντας το αναλυτικό πρόγραμμα που ως κόμμα είχαμε καταθέσει. Ένα πρόγραμμα με οραματικούς και άμεσα υλοποιήσιμους στόχους, όπλο στον αγώνα ενάντια στη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό, το φασισμό, τις ταξικές και έμφυλες διακρίσεις, τη φτώχεια, τον αποκλεισμό, τον πόλεμο. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε την αναπτυξιακή του διάσταση ως πηγή πλούτου, που δημιουργεί θέσεις εργασίας, μέγα ζητούμενο για την επόμενη ημέρα.

7. Ευρώπη φρούριο ή ανοιχτή στους ανθρώπους;

Η συζήτηση για την Ευρώπη, την πορεία, την προοπτική της, μας αφορά πρωτίστως. Όχι μόνο γιατί είναι το κοινό μας σπίτι, αλλά και γιατί παραμένει ο ευρύτερος αυτός χώρος των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η Ευρώπη, όμως, που πάντα είχε δύο ή και περισσότερες ψυχές, σήμερα κινείται ολοταχώς προς τα δεξιά, με την προσθήκη, που ασφαλώς δεν αποτελεί λεπτομέρεια, της άκρως ανησυχητικής ανόδου φασιστικών και ναζιστικών μορφωμάτων. Από την άλλη πλευρά, οι δυνάμεις της αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, στις περισσότερες περιπτώσεις, στέκονται με αμηχανία και χωρίς σχέδιο απέναντι στη δεξιά νεοφιλελεύθερη ηγεμονία και την επίθεση της ακροδεξιάς που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο. Την ίδια στιγμή η σοσιαλδημοκρατία, η οποία έχει πρώτη ευθύνη για τη σημερινή πραγματικότητα, συνεχίζει συρρικνωμένη να είναι εγκλωβισμένη στη συμμαχία με τη δεξιά. Αυτή η πραγματικότητα, όμως, ανοίγει έστω και θολά δρόμους, απελευθερώνει δυνάμεις, που στρέφονται προς τα αριστερά. Η ολική επαναφορά της αριστερής πτέρυγας στο Εργατικό Κόμμα της Μ. Βρετανίας, η μετατόπιση προς τα αριστερά ορισμένων κομμάτων του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, όπως για παράδειγμα σε Ισπανία και Πορτογαλία, διαμορφώνει μια δυνατότητα, με πολλές δυσκολίες είναι η αλήθεια, συγκρότησης ενός μετώπου αριστεράς, πρασίνων και της αριστεράς της σοσιαλδημοκρατίας. Θα χρειαστεί, ωστόσο, από την πλευρά των δυνάμεων της αριστεράς, να αποσαφηνιστούν ζητήματα, να υπερβεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, εθνοκεντρικές λογικές, να ριζοσπαστικοποιήσει το λόγο της, να πείσει εντέλει ότι αποτελεί την εναλλακτική λύση απέναντι στους εθνικισμούς, την ξενοφοβία, το ρατσισμό και την πολιτική της λιτότητας. Με λίγα λόγια να μπορέσει να εκφράσει τη γενικευμένη δυσαρέσκεια από τα αριστερά και να κόψει το δρόμο στη φασιστική απειλή. Ασφαλώς, η αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της, από την αριστερά της αριστεράς, έως την αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας και τους πράσινους, θα χρειαστεί να απαντήσει με τόλμη, χωρίς αχρείαστους και ντροπιαστικούς συμβιβασμούς στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα. Απέναντι στη λογική της Ευρώπης – φρούριο ή των πολλαπλών φρουρίων ανά χώρα, απέναντι στις κυβερνήσεις των χωρών του Βίζεγκραντ, απέναντι σε συμφωνίες που θέλουν τους πρόσφυγες εγκλωβισμένους σε τρίτες χώρες και σε σκλαβοπάζαρα ή στους κινδύνους του θαλάσσιου χώρου, να μιλήσει για το διεθνές δίκαιο και ασφαλείς διόδους, αλλά και για τις αιτίες της μετανάστευσης και της προσφυγιάς, για τους πολέμους που έχει ευθύνη και η κυρίαρχη Ευρώπη και μπορεί, δυστυχώς, αν δεν υπάρξει αλλαγή πλεύσης, να δημιουργηθούν νέα κύματα προσφύγων. Εντέλει να πει την αλήθεια και να μιλήσει για μια Ευρώπη ανοιχτή, φιλική στον πρόσφυγα και τον μετανάστη και να είναι αυτή που θα πρωτοστατήσει σε ένα μεγάλο, πλατύ, φιλειρηνικό -αντιπολεμικό κίνημα. Μια Ευρώπη ανοιχτή και φιλική στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων και στη δημοκρατία.

8. Επιστροφή στο δρόμο

Ας κάνουμε μια παραδοχή: Τα κοινωνικά κινήματα, παραδοσιακά και νέα, δεν βρίσκονται σε πορεία ανόδου. Θα λέγαμε πως βρίσκονται σε ύφεση. Η πραγματικότητα αυτή, όμως, δεν ευνοεί το πολιτικό μας σχέδιο, καθώς χωρίς τηνμαζική κίνηση και συμμετοχή των ανθρώπων, χωρίς εμπλοκή των κινημάτων, χωρίς κίνημα αλληλεγγύης, χωρίς ένα σύγχρονο διεκδικητικό εργατικό κίνημα, η δική μας προσπάθεια χάνει σημαντικό μέρος της δυναμικής της. Το κοινωνικό κενό δίνει περιθώρια στον πολιτικό αντίπαλο να επιτίθεται ανενόχλητος καλλιεργώντας το φόβο και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την επαναφορά του. Υπό αυτή την έννοια η επιστροφή στο δρόμο και τα κινήματα, η ενθάρρυνση τους, η δική μας συμμετοχή σε αυτά σεβόμενοι απόλυτα την αυτονομία τους, είναι κάτι παρά πάνω από κρίσιμη και επείγουσα.

Ιδιαίτερα μάλιστα σε μια περίοδο, που ο φασισμός στις διάφορες εκφάνσεις του σηκώνει κεφάλι καταγράφοντας σε Ελλάδα και Ευρώπη διευρυμένη επιρροή. Στη χώρα μας η δίκη της Χρυσής Αυγής αναδεικνύει τα ναζιστικά και εγκληματικά της χαρακτηριστικά, τέτοια, που τη κατατάσσουν αυτομάτως εκτός πολιτικής νομιμότητας. Συνεπώς, η συγκρότηση ενός πλατιού κινήματος, που θα απαντά επί της ουσίας, στη θεωρία και την πράξη, σε φαινόμενα εκφασισμού της κοινωνίας, σε λογικές κοινωνικών αποκλεισμών, ρατσισμού, κτηνωδίας, και εν τέλει αυτοδικίας, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του λιντσαρίσματος του Ζακ Κωστόπουλου, με την ανοχή, αν όχι και με την συνέργεια της ΕΛ.ΑΣ., της οποίας ο άμεσος εκδημοκρατισμός είναι απολύτως αναγκαίος και επίκαιρος, αποτελεί καθήκον και χρέος για τις δυνάμεις της αριστεράς. Όπως, άλλωστε, η διαμόρφωση ενός μεγάλου φιλειρηνικού κινήματος, ως απάντηση στους πολέμους και τους επεκτατισμούς, τις συρράξεις και τις εθνικιστικές υστερίες. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Συρία, οι επικίνδυνεςφιλοπολεμικές κραυγές του Τραμπ και της κυβέρνησης των ΗΠΑ, το διαρκές έγκλημα κατά του παλαιστινιακού, αλλά και του κουρδικού λαού, απαιτούν συνεχή εγρήγορση και αγώνα από την πλευρά μας.

Ιδιαίτερη έμφαση θα χρειαστεί να δώσουμε στις προσπάθειές μας που αφορούν το εργατικό κίνημα. Όλο το προηγούμενο διάστημα, οι δυνάμεις μας έδωσαν μάχες στα συνδικάτα, με σεβασμό στην αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος, για να διαμορφωθούν νέοι συσχετισμοί απέναντι σε παθογένειες, κομματικές εξαρτήσεις, πελατειακές σχέσεις και προσωπικές στρατηγικές. Και η μάχη αυτή πρέπει να συνεχιστεί με μεγαλύτερη έμπνευση και ένταση, με όλους όσοι αγωνίζονται για τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας, ενάντια στα εργοδοτικά συμφέροντα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Η αγωνιστικότητα και η αλληλεγγύη, οι νέες μορφές δράσης, η ένταξη στα συνδικάτα των μεταναστών εργατών, είναι βασικές πλευρές της δικής μας οπτικής. Η στήριξη των κινητοποιήσεων των συνδικάτων και η παρουσία μας στο δρόμο όπου και όποτε οι εργαζόμενοι αντιστέκονται στη εργοδοτική αυθαιρεσία, είναι αυτονόητη.

9. Μια νέα αρχή για τον ΣΥΡΙΖΑ

Τελευταίο σημείο, στη συνείδησή μας από τα πρώτα, που όλες και όλοι εμείς θέλουμε να περιφρουρήσουμε, να του δώσουμε μια νέα πνοή: Είναι το κόμμα μας, το κοινό μας σπίτι, ο χώρος που έχει μάθει να συζητά, να αναστοχάζεται, να αναζητά νέες συνθέσεις μέσα από το διάλογο και την ουσιαστική λειτουργία.

Επαναλαμβάνουμε: Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα λειτουργεί συλλογικά και δημοκρατικά, που τα μέλη του θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, που δεν θα είναι χειροκροτητές της κυβέρνησης, αλλά η συνείδησή της. Θέλουμε, δηλαδή, ένα κόμμα ζωντανό, με τα μέλη του γειωμένα στην κοινωνία και τα κινήματα, που αποτελούν το φυσικό οξυγόνο για τις δυνάμεις της αριστεράς. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα αριστερό και ριζοσπαστικό, που θα ανοίγει δρόμους, θα τολμά, θα μιλά για το στρατηγικό του σχέδιο, για το όραμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Ένα κόμμα, που δεν θα κυριαρχείται από τον «κυβερνητισμό», μακριά από λογικές παλαιάς κοπής και φαινόμενα αλαζονείας.Ένα κόμμα που θα καταρτίζει με συλλογικό τρόπο το δικό του πολιτικό πρόγραμμα –επίκαιρο όσο ποτέ το προγραμματικό συνέδριο-, ένα κόμμα σύγχρονο, μαζικό, ανοιχτό στις λαϊκές δυνάμεις, στους μετανάστες, στον κόσμο των κινημάτων και της αμφισβήτησης. Ένα κόμμα που το “εμείς” θα κυριαρχεί του “εγώ”, που το συλλογικό θα υπερισχύει του ενός, που τα μέλη του θα είναι όλα συμμέτοχα στις αποφάσεις και όχι οπαδοί και χειροκροτητές. Ένα κόμμα που θα σέβεται και θα περιφρουρεί τις ιδιαίτερες ευαισθησίες, με ισοτιμία ανάμεσα στα φύλα, χωρίς άβατα. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που δεν θα είναι αρχηγικό, με διαφάνεια, με απολογισμό της δουλειάς και της προσφοράς όσων έχουν θέση ευθύνης. Ένα κόμμα, που η λειτουργία του θα μας εμπνέει και θα μπορεί να εμπνεύσει και νέες γενιές αριστερών και για το όραμα και για την τόλμη, που όλες και όλοι μαζί αναλάβαμε, να βρεθούμε στο τιμόνι της χώρας κάτω από τόσο δύσκολες και αντίξοες συνθήκες. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα, που θα σέβεται την προσφορά των ανθρώπων του, που δεν θα θυσιάζονται στο βωμό των όποιων πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ένα κόμμα που θα ξέρει να συμμαχεί, αλλά να κρατά την ταυτότητά του, την αριστερή φυσιογνωμία του. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα μιλά για την ανάγκη ενότητας της αριστεράς, ιδιαίτερα όσων αποστασιοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια κάνοντας άλλες επιλογές, πρωταγωνίστησαν όμως στα κινήματα αλληλεγγύης και έμειναν σταθεροί και σταθερές στις όχθες του αριστερού κοινωνικού ριζοσπαστισμού και της διεθνιστικής αντίληψης. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα, που θα μπορεί να παίρνει πρωτοβουλίες στην Ευρώπη και τον κόσμο, υπερασπίζοντας την ειρήνη, όσους βρίσκονται στο ζυγό αυταρχικών καθεστώτων, όσους και όσες πολεμούν για την ελευθερία. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα συλλογικό διανοούμενο, με συνεχείς επεξεργασίες, με θεωρητικές αναζητήσεις, με πολιτική πρακτική. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα στο δρόμο και τα κινήματα, στα συνδικάτα, στους χώρους πολιτισμού και τις δομές αλληλεγγύης, που θα πρωταγωνιστεί στον αγώνα κατά του φασισμού και της ναζιστικής συμμορίας. Χρειαζόμαστε ένα κόμμα ταπεινό, με επίγνωση των λαθών και των αδυναμιών του, της πραγματικής κατάστασης της κοινωνίας των πολλών, της φτώχειας, των ανισοτήτων, του κοινωνικού αποκλεισμού. Ένα κόμμα που θα έχει τη γενναιότητα να διορθώνει λάθη, να αναγνωρίζει αδικίες, να ζητάει συγγνώμη. Ένα κόμμα κοινωνικά και ταξικά προσηλωμένο, οικολογικό στην ουσία του, ριζοσπαστικό και διεθνιστικό.

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής μπορεί να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή. Για πρώτη φορά πριν από τη σύνοδό της, θα έχουν προηγηθεί οι συνελεύσεις μελών, γεγονός που αποτυπώνει μια νέα αντίληψη, μια νέα πρακτική, που ασφαλώς χρειάζεται να συνεχιστεί. Σε αυτή την κατεύθυνση κρίνουμε θετικό το περιεχόμενο του κειμένου, το οποίο έχει σταλεί στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής προκειμένου να αποτελέσει τη βάση συζήτησης στις οργανώσεις μελών και στην επικείμενη συνεδρίαση της Κ.Ε. του κόμματος.

Το λόγο πια έχουν τα μέλη του κόμματος και της Νεολαίας. Μπορούμε να νικήσουμε…

Οι πληροφορίες του πρακτορείου Anadolu ότι η Άγκυρα θα επιδιώξει να κινητοποιήσει τον μηχανισμό της Interpol προκειμένου να επιτύχει την έκδοση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών που έχουν βρει καταφύγιο στην Ελλάδα από την επαύριο του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016, φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο τις πολύ προβληματικές σχέσεις της γείτονος με την Ευρώπη και σε ό,τι αφορά την καταχρηστική αξιοποίηση των διεθνών «κόκκινων σημάτων» για τη δίωξη αντιφρονούντων. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φωνές που για τον λόγο αυτόν ζητούν την αποβολή της Τουρκίας από την Interpol.

Μεγάλος ήταν ο θόρυβος που προέκυψε τον Αύγουστο του 2017 όταν μετά από ένταλμα της Interpol, που είχε ζητήσει η Τουρκία, συνελήφθη στην Ισπανία ο τουρκικής καταγωγής αλλά γερμανικής υπηκοότητας Ντογάν Ακανλί, με αποτέλεσμα η ίδια η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ να δηλώσει ότι «δεν μπορούμε να καταχρώμεθα διεθνείς οργανισμούς όπως την Interpol για τέτοιους σκοπούς». Εντέλει η ισπανική δικαιοσύνη αποφάσισε την αποφυλάκιση του Ακανλί με περιοριστικούς όρους έπειτα από τις διαμαρτυρίες του Βερολίνου.

Τότε ήταν που για πρώτη φορά τέθηκε, αρχικά από τον αντιπρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών Στέφαν Χάρμπαρτ και κατόπιν από στελέχη σχεδόν όλων των πολιτικών χώρων, ζήτημα αποκλεισμού της Τουρκίας από τις διεθνείς διαδικασίες της Interpol.

Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (στο ψήφισμά της 2161 (2017)), επισήμανε ότι το σύστημα κόκκινων σημάτων της Interpol έχει χρησιμοποιηθεί κατά τρόπο καταχρηστικό από ορισμένες χώρες με στόχο τον περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης ή τη δίωξη στελεχών της πολιτικής αντιπολίτευσης στο εξωτερικό.

Για το ίδιο θέμα, υποβλήθηκε ερώτηση στο Ευρωκοινοβούλιο τον Σεπτέμβριο 2017 από 10 ευρωβουλευτές των Πρασίνων, οι οποίοι ζητούσαν να πληροφορηθούν εάν υπάρχει μηχανισμός που διασφαλίζει την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών, όταν τουλάχιστον ένα εξ αυτών εκφράζει σοβαρές αμφιβολίες για τη νομιμότητα, την αναγκαιότητα και την αναλογικότητα ενός σήματος της Interpol. Επίσης ζητούσαν από το Συμβούλιο να εναρμονίσει τους κανόνες και τις πρακτικές σε εθνικό επίπεδο, λ.χ. με την εισαγωγή υποχρεωτικού δικαστικού ελέγχου πριν από την εκτέλεση ενός εντάλματος σύλληψης βάσει «κόκκινου σήματος».

Την περασμένη εβδομάδα, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή του κόμματος της Αριστεράς (Linke), η Γερμανίδα υπουργός Δικαιοσύνης έκανε γνωστό ότι από το 2016 η Τουρκία έχει υποβάλει στη Γερμανία μέσω της Interpol 848 εντάλματα για τη σύλληψη 791 ατόμων και τον εντοπισμό του τόπου κατοικίας άλλων 57, χωρίς να διευκρινίζει για πόσα υπήρξε θετική ανταπόκριση της γερμανικής πλευράς.

Η κατηγορία στις περιπτώσεις αυτές είναι σχεδόν στερεοτυπικά αυτή της συμμετοχής στο «τρομοκρατικό δίκτυο του Φετουλάχ Γκιουλέν», του εγκατεστημένο στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα που η Τουρκία κατονομάζει ως εγκέφαλο του αποτυχημένου πραξικοπήματος.

Νωρίτερα, το γερμανικό υπουργείο Δικαιοσύνης είχε ανακοινώσει ότι 296 Τούρκοι κάτοχοι διπλωματικών διαβατηρίων και 881 κάτοχοι υπηρεσιακών διαβατηρίων είχαν υποβάλει αίτηση παροχής ασύλου στη Γερμανία από τον Ιούλιο του 2016 έως τον Ιούνιο του 2018. Το αίτημα παροχής ασύλου είχε ήδη γίνει δεκτό για τους μισούς.

Ο εκπρόσωπος του κόμματος της Αριστεράς για θέματα ευρωπαϊκής πολιτικής Αντρέι Χούνκο σε δική του ανακοίνωση έκανε γνωστό ότι 140 εντάλματα έρευνας που έχουν υποβληθεί μέσω Interpol από το 2014 έχουν απορριφθεί, καθώς κρίθηκε ότι αφορούσαν σε πολιτικές διώξεις. Ο ίδιος εκτίμησε ότι η πλειονότητα των καταχρηστικών «κόκκινων σημάτων» προέρχονται από την Τουρκία, την Ουκρανία και την Ισπανία.

Σε κάθε περίπτωση, το σύστημα της διεθνούς αστυνομικής συνεργασίας φθάνει με τον τρόπο αυτόν στα όριά του, όπως δείχνει και η πρακτική των ευρωπαϊκών κρατών άλλοτε να εκτελούν και άλλοτε να αγνοούν τα τουρκικής προελεύσεως εντάλματα.

Και όλα αυτά, χωρίς να μπαίνουν στον λογαριασμό οι πολυάριθμες απαγωγές αντιφρονούντων από δεκάδες τρίτες χώρες (συνήθως τριτοκοσμικές) τις οποίες υπερηφάνως ομολογεί ότι έχει πραγματοποιήσει η Τουρκία – με την ανοχή των τοπικών αρχών.

Νέοι επιχειρηματίες ξοδεύουν εκατομμύρια για να αποκτήσουν εφημερίδες και περιοδικά όπως έγινε πρόσφατα με το αμερικανικό «Time» – Θέλουν να συμβάλουν στη διάσωση της «αδέσμευτης δημοσιογραφίας» ή διαθέτουν κρυφή ατζέντα;

Το οξύμωρο στην περίπτωση της εξαγοράς του «Time» είναι ότι ο νέος του ιδιοκτήτης, Μαρκ Μπενιόφ, είναι ένας άσημος δισεκατομμυριούχος. Ακόμη πιο παράδοξο και μάλλον αινιγματικό όμως είναι το κίνητρό του. Από επιχειρηματική άποψη, τα παραδοσιακά ΜΜΕ, στην καλύτερη περίπτωση, θεωρούνται επισφαλή. Στη χειρότερη, τοξικά. Ως προς τη συμμετοχή του «Time» σε παιχνίδια εξουσίας, ο Μπενιόφ, επισήμως τουλάχιστον, δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται. Οπότε η μόνη εξήγηση για το ότι ο 54χρονος αυτοδημιούργητος μεγιστάνας της Salesforce κατέβαλε 190 εκατ. δολάρια για να αποκτήσει το «Time» είναι κάτι ιδεαλιστικό. Οπως η «προστασία της ελευθεροτυπίας» ή ακόμη και η καθαρή φιλανθρωπία.

Οπωσδήποτε πάντως, η εξαγορά του περιοδικού από τον Μαρκ Μπενιόφ, άλλον έναν Αμερικανό δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία της ψηφιακής εποχής, ήταν μια είδηση που συντάραξε τον κλάδο των ΜΜΕ παγκοσμίως. Οσοι προσπάθησαν να αναλύσουν, να διακρίνουν τις ενδεχόμενες επιπτώσεις και τη βαθύτερη σημασία αυτής της αγοραπωλησίας τελικά δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να μηρυκάζουν μια γενικότερη, εισέτι άλυτη, απορία. Η οποία διατυπώνεται συνοπτικά ως εξής: «Γιατί ζάπλουτοι επιχειρηματίες, ο ένας μετά τον άλλον, ξοδεύουν εκατομμύρια για να αποκτήσουν συμβατικά αμερικανικά media, όπως οι εφημερίδες και τα περιοδικά; Και γιατί το κάνουν αυτό παρόλο που γνωρίζουν ότι τα Μέσα αυτού του είδους υφίστανται τρομακτικές πιέσεις ως επιχειρήσεις εξαιτίας της σαρωτικής ανάπτυξης των διαδικτυακών διαύλων ενημέρωσης; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό το νέο κύμα ανάμειξης μεγιστάνων του πλούτου στα ΜΜΕ, ιδιαίτερα για την ανεξαρτησία του Τύπου;».

Ο Μαρκ Μπενιόφ μετά της συζύγου του, Λιν, εντάσσοντας το 95χρονο «Time» στην κολοσσιαία τους περιουσία, απέκτησαν αυτομάτως ιδιότητα μέλους στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων ιδιοκτητών ιστορικών media. Πλέον οι Μπενιόφ ανήκουν στην ίδια ελίτ με τον Τζεφ Μπέζος της Amazon («The Washington Post»), τη Λορίν Πάουελ, χήρα του Στιβ Τζομπς (περιοδικό «The Atlantic»), του Μάικλ Μπλούμπεργκ (περιοδικό «Businessweek» και τηλεοπτικός σταθμός Bloomberg News) κ.ά.

Η ανησυχία αφορά στο αν το «Time» τώρα που άλλαξε χέρια θα συνεχίσει να ταράζει τα νερά της πολιτικής -της παγκόσμιας ενίοτε- διακονώντας το είδος εκείνο της δημοσιογραφίας που αντιλαμβάνεται ως πρωταρχικό καθήκον τον έλεγχο της εξουσίας. Το «Time», με τα πρωτότυπα και σχεδόν πάντα εντυπωσιακά του εξώφυλλα, το τελευταίο διάστημα είχε μετατραπεί σε έναν από τους πλέον ανηλεείς επικριτές του Ντόναλντ Τραμπ. Παρ’ όλα αυτά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ανέκαθεν φανατικός θαυμαστής του «Time», πρωτίστως όταν στο εξώφυλλό του αντίκριζε το πρόσωπό του ως «Προσωπικότητα της Χρονιάς» κ.λπ.

Σε ό,τι αφορά τον πολιτικό του προσανατολισμό, ο Μπενιόφ εσχάτως είχε κάνει, κατ’ επανάληψιν μάλιστα, επαινετικά σχόλια για τον Ντόναλντ Τραμπ και την οικονομική του πολιτική. Οπότε, ενστικτωδώς, δημιουργείται η υποψία ότι ο Μπενιόφ θα παρέμβει στο «Time» χαράσσοντας πιθανώς πορεία που θα ικανοποιεί και δεν θα ενοχλεί τον πρόεδρο. Βέβαια, ο Τραμπ έχει κηρύξει διαρκή και επίμονο πόλεμο στην πλειονότητα των αμερικανικών ΜΜΕ που τολμούν να του ασκούν κριτική. Από τη μήνη του προέδρου δεν έχει γλιτώσει ούτε η Amazon, μολονότι δεν ήταν η εταιρεία, αλλά ο ίδιος ο Τζεφ Μπέζος που εκταμίευσε τα 250 εκατ. δολάρια για να αγοράσει τη «Washington Post» το 2013. Το στοιχείο που περιπλέκει τα πράγματα και ενισχύει την αμηχανία γύρω από το τι κρύβεται πίσω από το όψιμο ενδιαφέρον των κροίσων νέας γενιάς για τα παλαιού τύπου ΜΜΕ συνιστά η διαπίστωση ότι οι καινούριοι ιδιοκτήτες δεν κάνουν παρεμβάσεις, δεν δίνουν γραμμή στις εφημερίδες και τα περιοδικά τους. Δεν τα χρησιμοποιούν ως προσωπικά φερέφωνα και όργανα μαζικής επιρροής υπέρ ή εναντίον κομμάτων, προσώπων κ.λπ. Επομένως, το θεμελιώδες ερώτημα τίθεται ξανά: γιατί μπαίνουν στον κόπο -και τα έξοδα- να ασχοληθούν με τα παραδοσιακά media; Ποιο είναι το σχέδιό τους; Και, ευρύτερα για τον χώρο, στο μέλλον θα επιβιώσουν μόνο εκείνα τα ΜΜΕ που θα έχουν υιοθετηθεί από κάποιον μαικήνα-προστάτη και γενναιόδωρο χρηματοδότη;

Ρομαντισμός και υστεροβουλία

Ηδη από το 2009 ο Γουόρεν Μπάφετ, ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, είχε χαρακτηρίσει «ζοφερό» το μέλλον των εφημερίδων. Ωστόσο, ενάντια στην ίδια του την κρίση αλλά και τον κοινό νου, ο Μπάφετ το 2011 αγόρασε την εφημερίδα της γενέτειράς του, την «Omaha World-Herald». Μαζί με αυτήν απέκτησε και αρκετά άλλα τοπικής εμβέλειας φύλλα σε διάφορες Πολιτείες των ΗΠΑ. Παρομοίως, υπήρξαν πολλοί που επέδειξαν προθυμία να γίνουν μιντιάρχες και δεν τους φόβισε η προοπτική να χάσουν μερικές δεκάδες εκατομμύρια σε έναν αγαθό σκοπό, όπως η παροχή οικονομικού οξυγόνου σε έντυπα ΜΜΕ. Τουλάχιστον επί των ημερών του Μπέζος, οι συνδρομές στην ψηφιακή έκδοση της «Washington Post» αυξήθηκαν και η εφημερίδα πλέον δεν αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, παρά την εξαγορά τους από ζάπλουτους, οι εφημερίδες υπέκυψαν στη μοίρα τους και αναγκάστηκαν να απολύσουν προσωπικό.

Γενικότερα, πάντως, παρόλο που μοιάζει υπερβολικά αθώα, αγνή και ρομαντική για να ισχύει, δεν εκφράζεται μόνο ως ανέκδοτο η άποψη ότι δισεκατομμυριούχοι όπως ο Μαρκ Μπενιόφ απλώς δεν έχουν κανέναν απώτερο στόχο και καμία κρυφή πολιτική ατζέντα. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, δεν αγοράζουν εφημερίδες και περιοδικά επειδή αποσκοπούν σε κάποιο συγκεκριμένο, πλην άδηλο όφελος. Το κίνητρό τους είναι να συμβάλουν στη διάσωση της «αδέσμευτης δημοσιογραφίας», όπως συνήθως λένε δημοσίως.

Ο Πάτρικ Σουν-Σιονγκ έχει προσωπική περιουσία περί τα 9 δισ. δολάρια. Πρόκειται για κάποιον που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως γιατρός και κατέληξε με μια αυτοκρατορία από επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο της υγείας. Τον προηγούμενο Φεβρουάριο κατέβαλε περίπου 600 εκατ. δολάρια προκειμένου να αγοράσει ιστορικές εφημερίδες όπως οι «Los Angeles Times», η «San Diego Tribune», η ισπανόφωνη «Hoy Los Angeles», καθώς και κάποιες τοπικές μικρότερης κυκλοφορίας. Το γιατί το έκανε το εξηγεί ο ίδιος: «Τελικά, είναι μια βαθιά προσωπική απόφαση που πήρα μόνος μου. Μεγάλωσα στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής και γι’ αυτό καταλαβαίνω τον ρόλο που οφείλει να διαδραματίζει η δημοσιογραφία σε μια ελεύθερη κοινωνία».

Προς επίρρωσιν αυτής της άποψης, οι μοντέρνοι κροίσοι μιλούν για τους κινδύνους που απειλούν τη σημερινή δημοκρατία. Η κατάρρευση και, ακόμη χειρότερα, η επαπειλούμενη (ή, για ορισμένους, η επικείμενη) εξαφάνιση των εφημερίδων και των περιοδικών, δηλαδή των οργανισμών που κατέχουν την τεχνογνωσία και τον μηχανισμό παραγωγής έγκυρης ενημέρωσης, θα καταφέρουν συντριπτικά πλήγματα στα θεμέλια της κοινωνίας των πολιτών. Ακριβώς επειδή είναι σχετικά νέοι, οι μεγιστάνες αντιλαμβάνονται πολύ καλά απειλές όπως το φαινόμενο των fake news. Ταυτόχρονα θεωρούν ότι οφείλουν να υψώσουν ένα ανάχωμα στη διαχείριση της ειδησεογραφίας από την ίδια την εκτελεστική εξουσία, κάτι που συμβαίνει κατεξοχήν με τον Ντόναλντ Τραμπ. Οπότε η εξαγορά εφημερίδων όπως η «Washington Post» και λίαν προσφάτως του «Time» μάλλον ακολουθεί την τάση των δισεκατομμυριούχων να επιστρέφουν μέρος των κερδών τους στην κοινωνία. Ακόμη κι αν το κάνουν αυτό αντί της απευθείας καταβολής φόρων.

Μαρκ Μπενιόφ: Εβγαζε 1,500 δολ. τον μήνα σε ηλικία 16 ετών

Ο Μαρκ Μπενιόφ γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και, όπως λέει, «διδάχτηκα την εργασιακή ηθική από τον πατέρα μου στο πολυκατάστημα που διατηρούσε». Ως παιδί με εξαιρετική ευφυΐα και ροπή προς τους υπολογιστές, ο Μαρκ ήδη από τα 15 του δημιουργούσε ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα πουλούσε στις εταιρείες της εποχής, όπως η Atari.

Στα 16 του είχε καταφέρει να έχει έσοδα περίπου 1.500 δολαρίων τον μήνα, γεγονός που του επέτρεψε να αυτοχρηματοδοτήσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Στη θερινή ανάπαυλα κάποιου έτους των σπουδών του έκανε πρακτική στην Apple ως προγραμματιστής. Η συνεργασία του με τον Στιβ Τζομπς τον ενέπνευσε και τον επηρέασε βαθιά, παρόλο που στην αρχή της δεκαετίας του ’80 η Apple ήταν ακόμη και η ίδια στα σπάργανα.

Ο Μαρκ σκόπευε να αφοσιωθεί στη δουλειά του προγραμματιστή, ένας καθηγητής του όμως στο πανεπιστήμιο διέκρινε το επιχειρηματικό του πνεύμα. Γι’ αυτό και ο Μπενιόφ δοκίμασε να εργαστεί στο τμήμα υποστήριξης πελατών της Oracle, μιας εταιρείας λογισμικού που αναπτυσσόταν τάχιστα εκείνη την εποχή. Μέσα σε μερικά χρόνια και ενώ ο Μαρκ ήταν μόλις 26 ετών, έφτασε στη θέση του αντιπροέδρου της Oracle με ετήσιες αποδοχές 300.000 δολαρίων.

Ωστόσο, ο ίδιος ήξερε ότι δεν είχε κατακτήσει την απόλυτη επιτυχία. Παρά τη στενή προσωπική φιλία με τον πλέιμποι Λάρι Ελισον, τον ιδρυτή της Oracle, ο Μπενιόφ εγκατέλειψε την εταιρεία ύστερα από 13 χρόνια. Μαζί με κάποια άλλα στελέχη της ίδρυσε τη Salesforce, έναν οργανισμό παροχής ψηφιακών λύσεων για εμπορικές επιχειρήσεις. Η βασική διαφορά με την Oracle και άλλες επιχειρήσεις του κλάδου ήταν ότι η Salesforce δεν πουλούσε λογισμικό, αλλά παραχωρούσε δικαίωμα χρήσης των προγραμμάτων της στους πελάτες.

Η πρόσβαση γινόταν μέσω Διαδικτύου, κάτι εντελώς επαναστατικό για την εποχή, και αυτή η πρωτότυπη ιδέα του Μπενιόφ έγινε η συνταγή μιας πρωτοφανούς επιτυχίας: από την ίδρυσή της το 1999 έως σήμερα η Salesforce μεταμορφώθηκε σε έναν κολοσσό με κεφαλαιοποίηση 108 δισ. δολαρίων, ετήσιο τζίρο 10 δισ. και εργατικό δυναμικό 30.000 ατόμων. Η προσωπική περιουσία του Μπενιόφ υπερβαίνει τα 6 δισ. δολάρια, μέρος της οποίας οφείλεται στη συγγραφική του δραστηριότητα. Αποτυπώνοντας την εμπειρία του σε εγχειρίδια για επιτυχημένους μάνατζερ και επιχειρηματίες, κατέκτησε και την κορυφή των παγκόσμιων μπεστ σέλερ.

Ως προς την προσωπική του ζωή, είναι παντρεμένος με τη Λιν, η οποία διετέλεσε και αυτή ανώτατο διοικητικό στέλεχος σε εταιρείες δημοσίων σχέσεων προτού ασχοληθεί σε κοινωφελείς δράσεις, και έχουν δύο παιδιά. Ο Μαρκ Μπενιόφ, παρεμπιπτόντως, είναι μακρινός συγγενής του Ντέιβιντ Μπενιόφ, σεναριογράφου και συνδημιουργού της περίφημης τηλεοπτικής σειράς «Game of Thrones».

Η είσοδος της Saudi Aramco στο χρηματιστήριο υποτίθεται ότι θα ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία, όμως κανείς δεν γνωρίζει πότε θα πραγματοποιηθεί.

Η Saudi Arabian Oil Co. σχεδίαζε κάποτε να προβεί στη μεγαλύτερη αρχική δημόσια προσφορά στον κόσμο, με αποτίμηση αξίας 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όμως, τότε, η Aramco – όπως είναι γνωστή η δημόσια σαουδαραβική επιχείρηση – ανέβαλλε την IPO της από το τρέχον έτος στο επόμενο, και τώρα ο CEO της εταιρείας αρνείται να αποκαλύψει το πότε θα πραγματοποιηθεί η αρχική δημόσια προσφορά.

Ο Amin Nasser δήλωσε στο CNBC ότι η Aramco παραμένει προσηλωμένη στο σχέδιο της αρχικής δημόσιας προσφοράς. Όμως, αυτή καθυστερεί επ’ αόριστον εξαιτίας των σχεδίων της εταιρείας να αγοράσει μερίδιο 70% στην εταιρεία πετροχημικών Saudi Basic Industries (SABIC) από το δημόσιο ταμείο επενδύσεων του βασιλείου.

Η SABIC είναι η μεγαλύτερη εισηγμένη εταιρεία στη Σαουδική Αραβία και το συγκεκριμένο μερίδιο μεταφράζεται σε 70 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Nasser δήλωσε στους Financial Times ότι οι διαπραγματεύσεις για την τιμή δεν έχουν αρχίσει ακόμα.

Η Aramco είχε στόχο να συγκεντρώσει μέχρι και 100 δισεκατομμύρια δολάρια με την αρχική δημόσια προσφορά της, αλλά δεν ήταν ποτέ σαφές σε ποιο χρηματιστήριο επρόκειτο να εισαχθεί η εταιρεία. (Και παρατηρητές της Γουόλ Στριτ πίστευαν ότι μια αποτίμηση ύψους 1-1,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων θα ήταν πιο ρεαλιστική).

Ο πρίγκιπας Mohammed bin Salman θέλει να κάνει την οικονομία της Σαουδικής Αραβίας πιο βιώσιμη και λιγότερο επικεντρωμένη στα ορυκτά καύσιμα.

Ο Nasser δήλωσε στο CNBC ότι η Aramco έχει ήδη προετοιμαστεί για την αρχική δημόσια εγγραφή, με τη μετατροπή της σε μετοχική εταιρεία, τον διορισμό νέων μελών του διοικητικού συμβουλίου, και την πραγματοποίηση ελέγχου των αποθεματικών της από τρίτους.

«Όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την εισαγωγή της Saudi Aramco στο χρηματιστήριο έχουν ολοκληρωθεί. Το γεγονός αυτό σας δείχνει τη δέσμευση της κυβέρνησης ως προς τη συγκεκριμένη προοπτική», δήλωσε ο Nasser.

Ο ίδιος όμως αρνήθηκε να δώσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των σχετικών διαδικασιών.

Τι προβλέπει η νέα απόφαση Τσακαλώτου για χαλάρωση των ελέγχων κεφαλαίου – Από Δευτέρα παίρνουμε …όσα λεφτά θέλουμε από την Τράπεζα!

Ένα ακόμα βήμα για χαλάρωση των capital controls κάνει η χώρα από την Δευτέρα. Με απόφαση του υπουργού Οικονομικών κυρίου Ευκλείδη Τσακαλώτου η οποία δημοσιεύθηκε σήμερα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καταργείται από 1ης Οκτωβρίου 2018 το ανώτατο πλαφόν στις αναλήψεις μετρητών από τις ελληνικές τράπεζες. Έτσι, από 60 ευρώ ημερησίως το καλοκαίρι του 2015 ή 5.000 ευρώ το μήνα που ισχύει εδώ και λίγους μήνες, από την ερχόμενη εβδομάδα δεν θα ισχύει κανένας περιορισμός στις αναλήψεις (παρά μόνον το ύψος των διαθέσιμων υπολοίπων που υπάρχει στους λογαριασμούς των οφειλετών).

Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών: 

«Στάλθηκε σήμερα Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2018 για δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η απόφαση του υπουργού Οικονομικών, σύμφωνα με την οποία τροποποιούνται οι περιορισμοί στην ανάληψη μετρητών και στη μεταφορά κεφαλαίων που θεσπίστηκαν με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 18ης Ιουλίου 2015 (Α΄ 84), όπως ισχύει.

Με την απόφαση καταργούνται πλέον πλήρως οι δύο πυλώνες του οδικού χάρτη των capital controls και απελευθερώνονται έτσι οι περιορισμοί στην ανάληψη μετρητών και στην κίνηση των κεφαλαίων εντός της χώρας, παράλληλα γίνεται περαιτέρω σταδιακή άρση των περιορισμών του τρίτου πυλώνα που αφορά στην μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Ειδικότερα :

Επιτρέπονται πλέον από 1η Οκτωβρίου χωρίς περιορισμό οι κάθε μορφής αναλήψεις μετρητών από τα ιδρύματα στην Ελλάδα.

Επιτρέπονται από 1η Οκτωβρίου οι κάθε μορφής αναλήψεις μετρητών από τα ιδρύματα στο εξωτερικό έως του ποσού των 5.000 ευρώ.

Αυξάνεται με την δημοσίευση της απόφασης το ποσό μεταφοράς ευρώ ή ξένου νομίσματος στο εξωτερικό από 3.000 ευρώ σε 10.000 ευρώ. Συγκεκριμένα, επιτρέπεται η μεταφορά χαρτονομισμάτων σε ευρώ ή/ και σε ξένο νόμισμα ανά φυσικό πρόσωπο και ανά ταξίδι στο εξωτερικό.

Διευκολύνονται με την δημοσίευση της απόφασης και θα διεκπεραιώνονται απευθείας από το δίκτυο των υποκαταστημάτων οι συναλλαγές νομικών προσώπων ή επιτηδευματιών προς το εξωτερικό στο πλαίσιο των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων, μέσω της αύξησης του ποσού που μπορούν να στείλουν στο εξωτερικό, από 40.000 ευρώ σε 100.000 ευρώ, για κάθε συναλλαγή ανά πελάτη και ανά ημέρα.

Επιτρέπεται η μεταφορά στο εξωτερικό χρηματικών ποσών που αποτελούν κέρδη και μερίσματα προερχόμενα από κεφάλαια εξωτερικού, που επενδύονται στην Ελλάδα μετά τη δημοσίευση της απόφασης, έως ποσοστού 100% του επενδεδυμένου κεφαλαίου για κάθε ημερολογιακό έτος.

Η απόφαση αυτή αποτελεί ένα ακόμη βήμα στο πλαίσιο του Οδικού Χάρτη για τη σταδιακή χαλάρωση των περιορισμών στην ανάληψη μετρητών και στη μεταφορά κεφαλαίων, της 15ης Μαΐου 2017. Σημειώνεται ότι οι αρχές στοχεύουν στην πλήρη άρση των περιορισμών το συντομότερο δυνατόν, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη χρηματοπιστωτική και μακροοικονομική σταθερότητα».