]Είναι άραγε το Κογκρέσο έτοιμο να υποδεχτεί την 29χρονη εκλεκτή των ψηφοφόρων της Νέας Υόρκης;
Πριν από έναν χρόνο, μπορούσε κανείς να συναντήσει την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κόρτες, πίσω απο την μπάρα του Flats Fix, ενός μικρού μεξικάνικου εστιατορίου κοντά στην Union Square της Νέας Υόρκης. Από τον Ιανουάριο θα μπορεί να την συναντήσει στηνΟυάσινγκτον αφού θα εκπροσωπεί την Νέα Υόρκη στο Κογκρέσο – η νεότερη βουλευτής, μαζί με την Άμπι Φίνκεναουερ στην Αϊόβα, που εξελέγη μετά τις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.
Κι όμως η 29χρονη Αλεξάντρια, μέλος της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, που κατατρόπωσε τον ρεπουμπλικανό αντίπαλό της, δεν έχει αρκετά χρήματα για να νοικιάσει διαμέρισμα στην αμερικανική πρωτεύουσα.
Η Αλεξάντρια είχε εργαστεί στο επιτελείο του Μπέρνι Σάντερς κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ και για τον γερουσιαστή Τεντ Κένεντι, ενώ έχει δουλέψει ακόμη ως εκπαιδευτικός διοικητής στο Εθνικό Ισπανόφωνο Ινστιτούτο.
Η εκστρατεία της βασίστηκε σε μια εξαιρετικά φιλελεύθερη ατζέντα: μια ομοσπονδιακή υπηρεσία αστυνόμευσης για το μεταναστευτικό, πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα, εγγυήσεις για ομοσπονδιακές θέσεις εργασίας, πρόσβαση στο σύστημα υγείας για όλους, έλεγχος της οπλοκατοχής, τέλος στις ιδιωτικές φυλακές, πρόσβαση σε στέγαση για όλους.
Εκτός από το ότι είναι η νεότερη γυναίκα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η 29χρονη είναι και η πρώτη εκλεγμένη που αντιπροσωπεύει πλήρως τα δημογραφικά στοιχεία της 14ης Περιφέρειας: 70% έγχρωμοι και 50% μετανάστες.
Όμως το γεγονός και μόνο ότι έγραψε ιστορία δεν σημαίνει ότι θα έχει και οικονομικές απολαβές. Πρόσφατα αποκάλυψε η ίδια ότι δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα στην Ουάσινγκτον.
Η μεταβατική περίοδος που θα κληθεί να περάσει θα είναι «πολύ ασυνήθιστη, επειδή δεν μπορώ να έχω μισθό», όπως εξηγεί σε συνέντευξή της στην εφημερίδα New York Times. «Θα μείνω χωρίς μισθό ένα τρίμηνο προτού γίνω τυπικά μέλος του Κογκρέσου. Επομένως, πώς θα νοικιάσω διαμέρισμα; Αυτές οι μικρολεπτομέρειες είναι πολύ βασικές».
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα των κτηματομεσιτικών Zillow, ένα μέσο ενοίκιο διαμερίσματος στην Ουάσινγκτον είναι 2.700 δολάρια (σχεδόν 2.400 ευρώ).
Το 2008 η Κόρτες έχασε τον πατέρα της από καρκίνο σε ηλικία μόλις 48 ετών. Για να γλιτώσει το πατρικό της σπίτι στο Μπρονξ από την κατάσχεση, η Αλεξάντρια έκανε διάφορες δουλειές σε εστιατόρια, πολλές φορές μέχρι και 18ωρες βάρδιες.
«Για το 80% αυτής της εκστρατείας δούλευα με μια χαρτοσακούλα λαχανικών που είχα κρυμένη πίσω από το μπαρ», λέει και εξηγεί ότι εκεί έβαζε μια αλλαξιά ρούχα και τις ομιλίες της για να προλαβαίνει να ετοιμάζεται γρήγορα από βάρδια σε βάρδια και να εκτελεί τα καθήκοντα της υποψήφιας.
Αυτή την περίοδο η Αλεξάντρια συζεί με τον σύντροφό της σε ένα διάρι στη συνοικία Πάρκτσεστερ του Μπρονξ. Το ζευγάρι προσπαθεί όσο μπορεί να αποταμιεύει.
«Αυτή την περίοδο διαχειριζόμαστε τα έξοδα της καθημερινότητας, αλλά στην πραγματικότητα κάνω αιματηρές οικονομίες ελπίζοντας να μου φθάσουν τα χρήματα μέχρι τον Ιανουάριο», είπε στην New York Times.
Οι λογικές τιμές των ενοικίων είναι βασικό στοιχείο της πολιτικής της πλατφόρμας και υπήρξε και κυρίαρχο ζήτημα στην εκστρατεία της για τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών της Νέας Υόρκης απέναντι στον συνυποψήφιό της Τζο Κρόουλι.
«Η 14η Περιφέρεια της Νέας Υόρκης είναι μια από τις τελευταίες που εκπροσωπεί συνοικίες της εργατικής τάξης στο Κογκρέσο. Οι κοινότητες αυτές ζουν μια ραγδαία άνοδο του κόστους ζωής: την τελευταία περίπου τριετία, το μέσο ενοίκιο για ένα τριάρι διαμέρισμα στην Περιφέρεια αυτή έχει αυξηθεί κατά 80%», δήλωνε η ίδια τον Ιούνιο στο περιοδικό Vogue. «Τα εισοδήματά μας σίγουρα δεν αυξάνονται κατά 80% για να το αντισταθμίσουν και αυτό που συμβαίνει είναι ένα κύμα επιθετικού οικονομικού εκτοπισμού των κοινοτήτων που ζούσαν πάντα εδώ».
Ενδεικτικό είναι ότι σύμφωνα με έρευνα του Harvard, σχεδόν 40 εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν αρκετά χρήματα για να πληρώσουν το ενοίκιό τους, αύξηση κατά 146% από το 2001.
Σύμφωνα με την Οκάσιο-Κόρτες, οι εμπειρίες της ως μέλος της εργατικής τάξης την καθιστούν πιο κατάλληλη για να εκπροσωπεί τους εκλογείς της.
«Πολλά μέλη του Κογκρέσου γεννήθηκαν πλούσια ή μεγάλωσαν κοντά σε πλούσιο περιβάλλον. Πώς μπορείς να νομοθετείς για μια καλύτερη ζωή για την εργατική τάξη αν δεν έχεις υπάρξει ποτέ μέλος της; Προσπάθησε να ζήσεις με την αγωνία του να μην έχεις ασφάλεια ζωής για τρία χρόνια όταν αρχίζουν να πονάνε τα δόντια σου. Είναι αυτός ο υπαρξιακός φόβος. Έχω αυτή την αντίληψη. Αισθάνομαι ότι καταλαβαίνω τι συμβαίνει στο εκλογικό σώμα γιατί το έχω βιώσει η ίδια».
Πηγές: CNBC, The New York Times
