«Μπορεί το Υπουργείο να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πόσα από τα χρήματα που δόθηκαν στον τραπεζικό τομέα τα τελευταία 4 χρόνια με διάφορους τρόπους (μετοχές, εγγυήσεις κ.α., που συνολικά υπερβαίνουν τα 200 δις), επενδύθηκαν στην πραγματική οικονομία και αν οι κυβερνήσεις που τα έδωσαν, φρόντισαν για την ύπαρξη ανάλογης ρήτρας – πρόνοιας σε αντάλλαγμα για τη χορήγηση της πλουσιοπάροχης στήριξής τους;»
Eπανέρχεται το τμήμα οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της αύξησης του κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας ασκώντας δριμεία κριτική στους χειρισμούς του υπουργείου Οικονομικών. Υπογραμμίζεται δε στην ανακοίνωση για μια ακόμη φορά η νομική διερεύνηση της υπόθεσης από την κυβέρνηση της αριστεράς που θα προκύψει, όπως τονίζεται, από τις εκλογές του Μαΐου.
Ειδικότερα στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνεται:
«Η απάντηση του Υπουργείου Οικονομικών στην πρόσφατη ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για την ΑΜΚ της Εθνικής ήταν μια θετική έκπληξη, μετά από τη μακροχρόνια σιωπή του Κυβερνητικού επιτελείου, τόσο για τις ανακοινώσεις του Τμήματος, όσο και για τις περισσότερες σημαντικές και καίριες ερωτήσεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Με την ευκαιρία της διακοπής αυτής της ένοχης σιωπής, θέτουμε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα στο Υπουργείο Οικονομικών, τα οποία απασχολούν το σύνολο των Ελλήνων φορολογουμένων, που σηκώνουν το βάρος της επιβαλλόμενης μνημονιακής πολιτικής.
1. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έγινε με αύξηση κατά 50 δις του δημόσιου χρέους, που η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται ότι δεν είναι βιώσιμο, εκλιπαρώντας για νέα παρέμβαση από την πλευρά των πιστωτών. Επομένως, πώς υπολογίζεται η συμμετοχή των τραπεζών στο PSI ως κέρδος και ότι το Ελληνικό Δημόσιο είναι τελικά κερδισμένο;
2. Συμμετοχή στο PSI είχαν χιλιάδες ιδιώτες ομολογιούχοι, που μάλιστα αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν στη διαδικασία αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Παρά τις διαβεβαιώσεις των κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλου για την εξεύρεση λύσης και την αποκατάσταση των ζημιών, που υπέστησαν όσοι συμπολίτες μας είχαν την ατυχία να εμπιστευτούν το ελληνικό δημόσιο, αυτοί μέχρι σήμερα εισπράττουν μόνο την περιφρόνηση των κυβερνώντων, με άμεση συνέπεια την απόγνωσή τους, που δυστυχώς καταλήγει και σε αυτοκτονίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα ανακοίνωσε μια μέθοδο αποκατάστασης των ομολογιούχων, που έγινε αποδεκτή από τον σύλλογό τους. Η κυβέρνηση θα ευαρεστηθεί να τη συζητήσει ή να αντιπροτείνει κάτι άλλο; Ή θα συνεχίσει να σιωπά ενοχικά;
3. Τα ασφαλιστικά ταμεία (όπως και άλλα ταμεία του Δημοσίου), είχαν επίσης συμμετοχή στο PSI, με αποτέλεσμα να υποστούν τεράστιες ζημιές. Για την αποκατάσταση των ζημιών αυτών, που βαρύνουν το σύνολο του ελληνικού λαού, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προτείνει συγκεκριμένη μεθοδολογία για την εύρεση λύσης. Η κυβέρνηση όχι μόνο σιωπά και σε αυτό αλλά έχει επιλέξει τη δραματική μείωση των κύριων και των επικουρικών συντάξεων ως τη μέθοδο “ανακεφαλαιοποίησης” των ταμείων. Έχει η κυβέρνηση τη διάθεση και την πολιτική βούληση να συζητήσει, να παραδεχθεί το ύψος των πραγματικών ζημιών της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων και να προχωρήσει σε εξεύρεση λύσεων; Ή θα αφήσει να καταρρεύσουν τα ταμεία με καταστροφικές συνέπειες για τις συντάξεις των Ελλήνων ασφαλισμένων;
4. Προκύπτουν ή όχι επιπλέον ζημιές από τη μη συμμετοχή των ασφαλιστικών ταμείων στις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, τόσο κατά την πρόσφατη αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου όσο και κατά την ανακεφαλαιοποίηση του 2013;
5. Γιατί δεν επετράπη η συμμετοχή του ΤΧΣ στην πρόσφατη αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής, αλλά και της Eurobank, από την στιγμή μάλιστα που διαθέτει τα απαραίτητα κεφάλαια, προκειμένου να μειωθεί η μέση τιμή του κόστους κτήσης των μετοχών και να αυξηθούν αντίστοιχα οι πιθανότητες να πάρει πίσω το σύνολο των επενδεδυμένων κεφαλαίων ή και περισσότερο; Το ερώτημα αυτό αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα αν αποδεχθούμε τις κυβερνητικές δηλώσεις, το Success Story και τις προβλέψεις για βελτίωση των οικονομικών μεγεθών της χώρας τα επόμενα χρόνια. Πώς εξηγείται η καταψήφιση της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής από 3 από τα 7 μέλη του ΔΣ του ΤΧΣ; Υπενθυμίζουμε ότι στην Ισπανία από την πώληση του μεριδίου της BANKIA προέκυψαν κέρδη 13% πάνω από την τιμή ανακεφαλαιοποίησής της από το Ισπανικό Δημόσιο.
6. Προκύπτει ή όχι ζημιά για το ΤΧΣ αν συγκρίνουμε το σύνολο των επενδεδυμένων κεφαλαίων (που στην Εθνική πλησιάζουν το ποσό των 10,7 δις) με την τρέχουσα τιμή της μετοχής; Έχει συνειδητοποιήσει το Υπουργείο το ύψος των λογιστικών ζημιών που καταγράφονται μέχρι σήμερα ;
7. Έχει παρακολουθήσει το Υπουργείο Οικονομικών την πορεία της μετοχής της Εθνικής το τελευταίο διάστημα και τη σημαντική πτώση που έχει καταγράψει μετά την ανακοίνωση της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου;
8. Γιατί δεν δόθηκε η δυνατότητα στους χιλιάδες μικρομετόχους της Εθνικής να συμμετάσχουν στην πρόσφατη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε τιμή ελκυστικότερη τόσο της τρέχουσας χρηματιστηριακής, όσο και της προηγούμενης αύξησης του 2013;
9. Έχει συνειδητοποιήσει το Υπουργείο Οικονομικών τι συνέβη με την περίπτωση της Eurobank και την υποτιμητική κερδοσκοπία που έλαβε χώρα στον μετοχικό τίτλο της; Υπενθυμίζουμε ότι στην περίπτωση της Eurobank μέχρι την πρόσφατη αύξηση η κατοχή τίτλων από ιδιώτες ήταν 5%.
Γνωρίζει το Υπουργείο Οικονομικών ότι η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς που εποπτεύει, άρχισε να ερευνά την υποτιμητική κερδοσκοπία στην περίπτωση της Eurobank με καθυστέρηση, και μόνο ύστερα από πολλαπλά δημοσιεύματα, που ανέδειξαν το συγκεκριμένο ζήτημα; Γνωρίζει επίσης ότι ο αριθμός των μετοχών της Εθνικής σε ελεύθερη διασπορά είναι πολλαπλάσιος εκείνων της Eurobank, κι επομένως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χτυπάει το «καμπανάκι του κινδύνου» επανάληψης παρόμοιων φαινομένων;
10. Γνωρίζει το Υπουργείο Οικονομικών ότι ο δανεισμός τίτλων για υποτιμητική κερδοσκοπία (short selling) μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους; Και τελικά, αν δεν έγινε υποτιμητική κερδοσκοπία, πώς μπορεί να εξηγηθεί η καταβαράθρωση του Χρηματιστηρίου τον τελευταίο μήνα σε «συνθήκες Success Story, πρωτογενούς πλεονάσματος, μείωσης των επιτοκίων και εξόδου στις αγορές», όπως διακηρύσσει η κυβέρνησή σας; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Ή φταίει πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ;
11. Όσον αφορά στη δικαιοσύνη, γιατί το Υπουργείο εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα διερευνηθεί το σύνολο των πεπραγμένων, που σχετίζονται με τον τραπεζικό τομέα; Δεν έχει εμπιστοσύνη στην κρίση της ελληνικής δικαιοσύνης; Με την ευκαιρία αυτή, μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί επέδειξε σπουδή να δώσει ασυλία στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΧΣ για τις αποφάσεις τους;
12. Μπορεί το Υπουργείο να ενημερώσει τον ελληνικό λαό πόσα από τα χρήματα που δόθηκαν στον τραπεζικό τομέα τα τελευταία 4 χρόνια με διάφορους τρόπους (μετοχές, εγγυήσεις κ.α., που συνολικά υπερβαίνουν τα 200 δις), επενδύθηκαν στην πραγματική οικονομία και αν οι κυβερνήσεις που τα έδωσαν, φρόντισαν για την ύπαρξη ανάλογης ρήτρας – πρόνοιας σε αντάλλαγμα για τη χορήγηση της πλουσιοπάροχης στήριξής τους; Παράλληλα, μπορεί να ενημερώσει τον ελληνικό λαό αν υπάρχει η μακροοικονομική μελέτη των επιπτώσεων από την υιοθέτηση του κανονιστικού και ρυθμιστικού πλαισίου της Βασιλείας ΙΙΙ, που απαιτεί ο νέος Νόμος;
13. Μπορεί το Υπουργείο να υποδείξει αν υπάρχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο σε παγκόσμια κλίμακα για την ουσιαστική αφαίρεση του δικαιώματος άσκησης του ελέγχου μιας εταιρείας από τον πλειοψηφικό μέτοχο, όπως έγινε στην περίπτωση του Ελληνικού Δημοσίου για τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν και λειτουργούν με δημόσιο χρήμα;
Η πανικόβλητη κυβέρνησή σας και οι φοβισμένοι διαχειριστές της γνωρίζουν πολύ καλά τις απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις.
Τα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακλόνητα και η πρόθεσή μας είναι η επανάκτηση αυτού που δικαιούται η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που την καταστρέψατε και συνεχίζετε να την καταστρέφετε εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της διαπλεκόμενης ολιγαρχίας.
Το θράσος και η απληστία σας δεν αφήνει άλλο δρόμο στην Κυβέρνηση της Αριστεράς, που έρχεται μετά τις εκλογές του Μαΐου, από την αναζήτηση και την απόδοση ευθυνών, όπου και αν υπάρχουν, για να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας και να εμπεδωθεί κλίμα λαϊκής κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, ως απαραίτητη προϋπόθεση για να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στην πολιτική και τη Δημοκρατία».
